Tak...

Czas nie chce leczyć ran... nie chce ułatwić nam każdego kolejnego dnia...

Mamy nadzieję że czas to dobry "lekarz" który ukoi, złagodzi, pomoże... a czas to tylko kolejne sekundy, minuty, godziny, dni... nagle budzimy się po dwóch-pięciu-siedmiu miesiącach od odejścia naszych kruszynek i okazuje się że nie pomógł... Okazuje się że przegrał walkę z naszą pamięcią -która chowa w sobie każdy szczegół z tamtych dni... okazuje się że przegrał walkę z naszym sercem -w którym ciągle jest miłość i obraz ukochanej istoty...

Okazuje się że czas -to tylko czas -nie jest niczym wyjątkowym...

Jedyne co potrafi to uciekać, przeciekać przez palce -bezpowrotnie... potrafi minąć -nie zatrzyma się tylko dlatego że dla nas całe życie stanęło w miejscu... nie przejmuje się tym że dla nas każdy dzień jest taki sam, każdy jest bez sensu -bo sens straciliśmy "wczoraj", nie ogląda się na nas kiedy nie nadążamy za światem...
i nagle budzimy się w swoim smutku w "kolejnym-takim samym" dniu a wszyscy dookoła są wiele miesięcy przed nami...ktoś zmienił pracę, ktoś przeżył tragedię, ktoś miał swoje radości i smutki -a my budzimy się jakby w innym wymiarze -bo wypadliśmy z rytmów czasu...

Wychodzimy na te same ulice, które widzieliśmy codziennie -ale są inne -obce... są takie "nie nasze", takie dalekie od tych które widywaliśmy kiedyś...
i książki które kiedyś czytaliśmy -teraz mówią o czymś innym -jakby ktoś je przepisał i zmienił znaczenie słów...
i filmy które kiedyś oglądaliśmy kątem oka -teraz potrafią wywołać łzy, gniew, emocje...

Kiedy to się zmieniło??? dlaczego czas zmienił to wszystko a nie zmienił nas... dlaczego wywrócił cały świat do góry nogami a nie potrafił "tylko" zabrać naszego bólu... pozwolić zapomnieć... dlaczego dla innych minęły miesiące, a dla nas wszystko zdarzyło się wczoraj?

Bo to nie czas jest lekarzem -bo to my nie pozwalamy sobie na wyleczenie... wyleczenie z miłości, z poczucia straty... bo to my -nie czas -musiałybyśmy zapomnieć -a zapomnieć nie chcemy -bo jak zapomnieć tak wielką miłość, tak wielkie uczucie... jak ma przestać boleć taki cios...
Czas nie jest lekarzem, nie wyleczy nas -może jedynie dać nam szanse by nauczyć się żyć z miejscem w naszym sercu -gdzie zawsze będzie ból, zawsze będzie żal i zawsze będą łzy... ale zawsze tez będą te dobre chwile radości które ta mała istotka wniosła w nasze życie