Czasami potrafimy zapomnieć jaki jest dzień tygodnia, zgubić gdzieś w natłoku zdarzeń wtorek albo czwartek...
dni lecą tak szybko że czasem zapominamy który dziś dzień miesiąca...
Zdarza się to często i każdemu, zdarza się i nam... ale nie w te dni...

Te dni są "niezapomniane" -nie do zapomnienia
Są tak wyryte w naszych myślach, zakodowane w naszej pamięci...
i nie jest ważne czy minie pół czy półtora roku -dzień smutku nadchodzi...

Nie ważne gdzie jesteśmy -żadne miejsce nie jest złe
Nie ważne jakie miałyśmy plany -choć zazwyczaj w "tym dniu" nie planujemy noc oprócz tęsknoty
Nie ważne że dla innych to jest dzień jak każdy inny... dla nas to dzień smutku...

Nie w tym dniu miałaś przyjść na świat -nie tak wcześnie...
Właśnie w tym dniu powinieneś się urodzić -ale zbytnio się pospieszyłeś...
Minęło półtora roku, minął rok, pięć lat -nieważne ile czasu minęło to są najbardziej bolesne daty...

Wczoraj minęło półtora roku odkąd odeszłaś od nas Aniołku...
Tak dużo czasu a zarazem tak mało...
Zmieniło się wszystko i nie zmieniło nic...
Moja tęsknota, moje nadzieje, moje wspomnienia są tak żywe jakby czas zatrzymał się w miejscu...
Pamiętam całe Twoje krótkie życie, każde usłyszane bicie serca, każdą radość...
Pamiętam każdą łzę i nadzieję, pamiętam jak życie pękło niczym lustro...
Pamiętam wszystko...

Czas miał być lekarzem -ale żeby uleczyć mój ból i smutek musiałby najpierw uleczyć moją miłość do Ciebie... a to jest niemożliwe...
Szczęśliwe macierzyństwo miało być lekarstwem dla mojej pamięci, miało zmazać "to co było" -ale to niemożliwe bo nikt mi Ciebie nie zastąpi
Kolejny dzień miał być łatwiejszy niż poprzedni -ale ja nie chcę żeby było łatwiej... bo łatwiej oznacza "zapomnieć" -zapomnieć o bólu, zapomnieć o miłości, zapomnieć o tęsknocie...

Moje daty...
Choć świat nie wie dlaczego są wyjątkowe, choć dla świata są jedynie cyframi w kalendarzu -dla mnie są chwilą zadumy, pamięci, tęsknoty...
i choć nigdy nie usłyszę odpowiedzi i choć wiem że odpowiedzi nie ma... w te dni pytanie "dlaczego" nie opuszcza mnie ani na sekundę...