Wylizałam się po cesarce i jestem mamusią szczęśliwą. Myślę o tych moich szkrabach kochanych i cieszę się że ich mam.

Wiku jest kochanym bratem, dzisiaj podał smoczka Igiemu, a spodziewałam się raczej że sam sobie wsadzi do pyszczka.

Igor to słodki aniołeczek. Coraz częściej otwiera oczka i patrzy się na Wiktora. A tak poza tym to je i śpi ;-)

Wiku ma coraz więcej energii, muszę mu zorganizować basen i chciałabym z nim chodzić na zajęcia. W połowie listopada wracam do gabinetu do pracy. Chciałabym żeby się wszystko poukładało i żebym nie musiała z niczego rezygnować... grunt to dobra organizacja :blink:

Cieszę się, że chłopcy są zdrowi, mąż mi pomaga a ja zdrowieje po przejściach.

a poza tym... hormony miłości mi walą na głowę:sorry2:

Cześć tu Kuba mąż Misi
W ramach raportu co i jak piszę że Wiktor ma brata
Igor ważył przy urodzeniu 3400g i miał 52cm długości


Niestety wstyd się przyznać nie mam zdjęć Kasi po porodzie ale i tak wam pewnie potem wrzuci.
Mimo ciężkiej operacji pod wieczór już czuła sie dużo lepiej. Musi odpoczywać ale wszystko powinno być ok.

To narazie na tyle.

Zostało mi kilka dni do planowanej cesarki. Fajnie tak znać konkretną datę i do niej się dopasować ;-)

Wszystko już poprałam i wyprasowałam, odkurzyłam, powycierałam, no i ustawiłam mebelki w pokoju chłopaków, spakowałam torbę do szpitala dla siebie i dla Igora. Teraz pozostało mi tylko czekać...

Ostatnie 2 miesiące to walka z buntem mojego Wiktora, nauka samodzielnego jedzenia, odsmoczkowanie, pokonywanie własnej niecierpliwości w stosunku do niego, wszystko po to, żeby mieć mniej do roboty gdy Igi przyjdzie na świat.
Wiktor tylko nie umie się ubrać sam, ale ile można wymagać od 20 miesięcznego dziecka?

Nie wiem co to będzie, ale muszę sobie dać radę ze wszystkim. Marzę tylko o tym, żeby w miarę szybko do siebie dojść po cesarce i już bez brzuszka zająć się moimi chłopakami. Po kopniaczkach Igiego czuję, że i ten będzie miał niezły charakterek...
Ale razem z mężem wychowamy małych dżentelmenów :happy2:;-)

Zastanawiam się czy Igor też będzie miał taką czuprynkę czarną jak jego starszy brat po urodzeniu :-p
zobaczymy 19 października...

TRZYMAJCIE KCIUKI!!!

W życiu nie myslałam że będzie mnie dotyczył problem kamicy nerkowej. No i dorwało mnie :happy:

Zaczęło się od bólu pleców, biegunki, zimnego potu na czole i uczucia że zaraz umrzesz z bólu. No i te siki co 5 minut z marnym rezultatem kilku kropelek (myślałam że to dalsza część zapalenia pęcherza które mnie gnębiło od kilku dni).

Cały czwartek przeleżałam w wyrku z termoforem na lędźwiach. Kolebałam się z bólu i nie mogłam znaleźć pozycji, w której byłoby mi lepiej. Nawet nogi mi drętwiały...
W nocy spociłam się jak mysz. Prześcieradło pode mną można było wykręcać. 6:00 rano sik i chlup, patrzę a tu kamyk! :szok:

Oto moje "dziecko":


Idę jutro do ginki, zobaczymy co mi powie na te moje przygody... :sorry2:

juz pozno :-(
spać nie mogę...
zespół niespokojnych nóg dokucza...