Wikunia ma już 8 miesięcy a ja dopiero teraz zdecydowałam się na pisanie czegoś takiego jak blog :) No,ale jak się mówi "Lepiej późno niż wcale"
I może tak na wstępie pochwalę się tym,jak ta moja mała łobuziara wygląda:



Dzisiaj to moje małe kochane słoneczko napędziło mi nieźle stracha.A mianowicie posadziłam ją jak zwykle na tapczanie (daleko od krawędzi) i poszłam do kuchni na chwilkę.Mała jeszcze nie raczkuje,więc byłam pewna,że z miejsca się nie ruszy.A tu naglę szłysze huk.Wbiegam do pokoju i widze Wikunie leżącą na dywanie.Troszkę płakała,ale po przytuleniu szybko się uspokoiła.Cieszę się,że mamy ten dywan w pokoju.Gdyby nie on to mogłaby się stać tragedia.Postanowiłam,że od tej pory przyczepie sobie małą do paska i wszędzie będe ją ze sobą zabierać