Jestęśmy z mężem już ponad 9 lat. Bardzo się kochamy. Była to miłość od pierwszego wejrzenia ale nie odrazu powiedzieliśmy to sobie. Było nam bardzo ciężko na początku. Ja jeszcze się uczyłam, obecny mąż - był termitem w wojsku. Gdy się poznaliśmy miał jechać na kontrakt do Syrii ale zrezygnował dla nas z tego wyjazdu. Opuścił wojsko by móc być bliżej mnie. Planowaliśmy ślub ale jak zawsze żeby nie było łatwo były jakieś komplikacje. W naszym przypadku było to brak funduszy. Owszem mogliśmy liczyć na drobną pomoc rodziców ale mówiliśmy z mężem że nie sztuka jest się pobrać ale sztuką jest codzienne życie na swój własny rachunek. Więc po mojej maturze i po moich namowach otowrzyliśmy własną działalność. Było bardzo ciężko. Do dziś powiem Wam że nie jest to łatwy chleb, ale taką drogę obraliśmy i trudno już z niej się wycofać. Gdy byliśmy gotowi na to by stanać finansowo na nogi, urządzliśmy własne gniazdko zdecydowaliśmy się na ślub. Był jak z bajki. Bez żadnych fajerwerków mogłoby się wydawać, bez 200 gości, ale dla mnie był to najwspanialszy dzień w moim życiu. Każdemu życzę takich wspaniałych przeżyć z własnego wesela. Potem chieliśmy odpocząć po ciężkiej pracy jaką było przgotowanie do "dorosłego życia" - więc 2 lata cieszyliśmy się soba i swoim gniazdkiem.... do stycznia tego roku.. a wtedy.. zdecydowaliśmy że chcemy wkońcu powiększyć rodzinę..