Gra anioła Carlos Ruiz Zafón

Tak się złożyło, że tegorocznego sylwestra spędziłam w łóżku z Carlosem. Kiedy tylko dzieciaki zasnęły, w miękkiej pościeli uwiłam sobie przytulne gniazdo, w zasięgu ręki położyłam ptasie mleczko – i jęłam prowadzić anielską grę z Ruizem Zafónem.

Powieść „Gra anioła” (Wydawnictwo: Muza), bo o niej mowa, to druga wydana w Polsce książka hiszpańskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafóna. Znajdziemy w niej wiele nawiązań do poprzedniej powieści, „Cienia wiatru” – ten sam styl, język, klimat, elementy fabuły (Cmentarz Zapomnianych Książek, księgarnia Sempre) i samo tło - mroczna Barcelona z początku XX wieku. To niespokojne, choć pełne magii i uroku miasto – niczym kadr z niemego filmu czy fotografia w sepii, staje się dla czytelnika tłem opowieści o życiu Davida Martina, chłopaka o trudnej przeszłości - w dzieciństwie opuszczonego przez matkę, otoczonego osobliwą miłością ojca, od najmłodszych lat uciekającego w świat książek.

Kiedy go poznajemy, pracuje w lichej gazecie i marzy o byciu pisarzem. Wykorzystuje dane mu przez los szanse, powoli odnosi swe pierwsze sukcesy literackie. Choć jego życie jest wypełnione sensem, choć David spełnia swe marzenie – wynajmuje posępny dom z wieżyczką - wciąż nie jest szczęśliwy; trawi go rutyna, szaleńcze tempo pracy, choroby ciała i duszy. Jego życie diametralnie się zmienia, gdy tajemniczy wydawca proponuje mu transakcję życia - napisanie wielkiego dzieła. W momencie, gdy ten podejmuje wyzwanie, wokół niego lawinowo pojawiają się nowe wątki, postacie, konteksty, a powieść staje się … powieścią grozy (i świetnym scenariuszem horroru - nie wiem tylko, czy zdołałabym go obejrzeć bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym).

„Gra anioła” – kompilacja horroru, kryminału i romansu - nie jest powieścią dla sercowców. Jest mocna i dostarcza naprawdę wielu emocji i wrażeń. Opasłe (608 stron), pachnące świeżością tomisko przeczytałam jednym tchem, z drżącymi rękami, wypiekami na policzkach i niepokojem w sercu. Nie mogłam się od niego oderwać, zapomniałam o całym świecie. Książka jest tak skonstruowana, że nim się zorientowałam, urokliwy spacer uliczkami Barcelony, z kartki na kartkę, stawał się coraz szybszy.