Miłość nad rozlewiskiem Małgorzata Kalicińska

Nie ukrywam, że kiedy pośród gwiazdkowych prezentów dostrzegłam książkę pióra Małgorzaty Kalicińskiej, ucieszyłam się ogromnie. Zaklinałam czas i brykające dzieci - nie mogłam doczekać się upojnego tête à tête z rozlewiskiem pośród nocnej ciszy.

„Miłość nad rozlewiskiem” (Wydawnictwo: Zysk i S-ka) Małgorzaty Kalicińskiej jest trzecią częścią sagi mazurskiej. I ona, tak jak jej poprzedniczki - „Dom nad rozlewiskiem" oraz „Powroty nad rozlewiskiem" - posiadła me serce, zawładnęła umysłem i tak zwanym czasem wolnym. Zachwyciła mnie – oczarowała malowniczym opisami moich ukochanych, skądinąd dobrze mi znanych, podolsztyńskich krajobrazów. Porwała mnie zręcznie skonstruowaną fabułą – przekazaną nieskomplikowanym, niezwykle przyjemnym w odbiorze językiem. Uwiodła swą aurą – emanującym spomiędzy wersów ciepłem, przyprawionym nutą nostalgii i błogiego wytchnienia.

Kiedy skręcimy z asfaltówki, pokonamy zasadzki wiejskich dróg i nasycimy się urokiem leśnych dróżek, dotrzemy na „koniec świata”, do posiadłości Gosi – która porzuciwszy warszawskie salony zapuściła się w tą leśną głuszę, odkrywając siebie i swe rozliczne talenty – pisze, redaguje i prowadzi pensjonat. To tu, na tle urokliwej mazurskiej przyrody, w rytmie zmieniających się pór roku, śledzimy losy bohaterów, których pamiętamy z poprzednich części powieści - jest Janusz i Wacek, Konrad i Ada, Marysia z przyjaciółmi, Basia i Tomek, Elwira i Ania Wrona. Niektórzy odejdą, by mogli przybyć inni – i tak w życiu naszych bohaterów pojawiają się nowe twarze, które czasem in plus, niekiedy in minus zapisują się w ich życiorysach.

Małe i wielkie radości, tycie i gigantyczne smutki – czyli szarą i odświętną codzienność nad rozlewiskiem poznajemy dzięki zapiskom Gosi oraz Pauli (przyjaciółki jej córki Marysi), którą los zesłał pod wiedźmowe skrzydła. Te dwie niezwykłe kobiety opisują swój świat, a pomiędzy ich notatkami pojawiają się odkurzane teksty zapomnianych piosenek, przepisy na zaskakujące potrawy, opisy robótek ręcznych, fragmenty pamiętnika Basi … Cud, miód i orzeszki.
Ta opowiedziana na dwa pióra historia jest niezwykle bezpretensjonalna i wielce prawdopodobna, zaś jej bohaterowie - zwyczajni i bardzo sugestywni. Złapałam się na tym, że ja, osoba myśląca racjonalnie, idąc do „Rasta” rozglądam się za oddaną zakupowemu szaleństwu Gosią czy Paulą.

To niezwykła umiejętność stworzyć wiarygodną fabułę i żywe postaci – Małgorzacie Kalicińskiej się to udało. Jej bohaterowie śmieją się i płaczą, ranią, cierpią i wybaczają, upadają, by się dźwignąć. Dzięki temu, że nie są cukierkowi, a ich życiowe ścieżki omiecione są z róż – ta pozornie lekka opowieść skłania do refleksji, do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia w głąb siebie, i to z cokolwiek odmiennej niż dotychczas, perspektywy. Zmusza do odkrycia w sobie brutalnej prawdy, do postawienia ważnych pytań, niekiedy wręcz do przewartościowania pewnych kwestii. Ilu z nas, uprawiając bezsensowny maraton życiowy – biegnąc na oślep, pod dyktando rutyny i konwenansów – nie zaniedbuje tego, co w życiu najbardziej istotne?