Mieszkaliśmy w Sharjah obok Dubaju. Po ślubie przeniosłam sie do Abu Dhabi. I spotkało mnie miłe zaskoczenie- zrozumiałam, że to czy się lubi kraj zależy od otoczenia. Poza tym AbuDhabi jest zupełnie inne.
Dubai (mieszkaliśmy w Sharjah, ale życie spędzaliśmy w Dubaju) - nastawiony jest na turystów. Jest olbrzymim miastem i rozwija się horyzontalnie. W związku z tym wszędzie jest daleko.
Abu Dhabi jest przeciwieństwem Dubaju. Jako, że główna część miasta położona jest na wyspie i przez to powierzchnia jest ograniczona, to miasto rośnie w górę.
Potocznie nazywane jest małym Manhattanem. W Manhattanie nie byłam, wiec nie wiem ile w tym prawdy, ale Ci, co byli to mówią,  że dużo:-) 

Pierwsze dni w Abu Dhabi była wielka zmiana. Wszystko było tu duże i obce.
Nie planowaliśmy dzieci. Pierwsze 2 miesiące spędziłam w domu nudząc się, jak mops.. Potem dostałam pracę w naszej Ambasadzie. A po 1.5 miesiąca przeniosłam się do firmy komputerowej, w której pracuję do dziś.

W ciążę zaszłam 6 miesięcy po ślubie. Miałam już pracę i własne mieszkanko.
Iza była nieplanowanym dzieckiem, wiec była to dla nas niespodzianka - miła niespodzianka.
Kobieta ciężarna jest traktowana jak ciężko chora. Nie wolno biegać, .....śmiać się sie, tańczyć...
Ma siedzieć w jednym miejscu i przynoszą jej wszystko pod nos. W rezultacie waga po ciąży podwaja się.
Na szczęście ja się nie dałam.

Poza tym w państwowym szpitalu, (do którego chodziłam na początku zanim się na nich obraziłam) robili mi USG i nie chcieli podać płci dziecka.
Okazało się, że komuś kiedyś powiedzieli że będzie miał syna, a kiedy urodziła się córka, powiedział, że miał mieć syna, więc żeby sobie zabrali dziecko i dali mu syna. Od tego czasu nie mówią.

Dzieci arabskie żyją własnym życiem. Nikt za nimi nie biega. Nikt ich bez przerwy nie nosi. Starsze dzieci wychowują młodsze.
Widziałam jak dziecko próbowało wdrapać się koło mamy na kanapę  - Matka wstała dziecko się zsunęło (w Polsce zaczęłoby już płakać) - a to polazło gdzie indziej.
Nie jestem aż tak obojętna wobec Izy, - bo nie wyobrażam sobie nie poprzytulać naszego słoneczka, ale:
Wzięłam przykład z Arabek we wpajaniu miłości do młodszych dzieci
Nie panikuję za każdym razem, gdy Iza się przewróci - biję jej brawo, że tak ładnie wstała. Dzięki temu wiem, że jeśli płacze to naprawdę potrzebuje pocieszenia

Dzieci mogą tu iść do żłobka odkąd skończą 4 tygodnie. To, dlatego że urlop macierzyński trwa 45 dni, a wychowawczy nie istnieje. Można z pracy zrezygnować.
Na szczęście Izą zajmowała się moja mama. A ja na szczęście kończyłam pracę 2 godziny wcześniej - i mogłam na godzinę iść do domu. Pracowałam więc 6 godzin, a Izę nadal karmiłam, co 3 godziny. Dzięki temu do dziś karmię Izę piersią (ma 1.5 roku).

Następny przedział wiekowy to dzieci od 18 miesiąca życia.  Dziecko można zostawić od 7:30 rano do 8 wieczorem... Tylko, po co w ogóle mieć dzieci, jeśli chce się je na tak długo zostawiać?
Przedszkolakami zostają już dwulatki. Mają zajęcia z arabskiego (a czasem też francuski i religię).
Gdy dziecko ma 3.5 roku może iść do szkoły. Nie jest to pierwsza klasa, ale taka jakby zerówka. Zwykle są 3 poziomy i zależy od zdolności dziecka, jak szybko je ukończy. Dzieci uczą się angielskiego, arabskiego, francuskiego i religii.
Pięcio i sześciolatki rozpoczynają naukę w prawdziwej szkole. W tej, do której ja chodziłam nauczyciele nie odpytywali na zajęciach. Mieliśmy plan, co trzeba przerobić w danym tygodniu. Każdego dnia były testy (wpisane w plan zajęć). Codziennie z innego przedmiotu.
W 10 klasie można było wybrać profil nauczania:  matematyczny (tylko, jeśli miało się odpowiednia średnią) lub humanistyczny.
Od 11 klasy mogłam wybierać zajęcia, na które chciałam uczęszczać.
Uważam, że to była bardzo dobra szkoła. Mam nadzieje, ze Iza tez będzie do niej chodziła.

Jak można z dziećmi spędzić wolny czas?
Z tym jest niestety najgorzej.
My na szczęście mamy w budynku basen z podgrzewana woda (a w lecie ochładzaną) wiec bierzemy Izę na basen.
Tudzież umawiam sie ze znajomymi mamami do parku. Niestety parki czynne są dopiero od 15, więc rano niania nie ma dokąd pójść z Izą.

Po tylu latach nadal nie rozumiem arabskiej mentalności. Kiedy rodzi się dziecko to kobiecie nie wolno pracować. Musi zostać w domu. Nie rozumiem, czemu w krajach Arabskich domem zajmuje się tylko kobieta, nawet jeśli pracuje zawodowo.
.

Jeśli ktoś się wybiera z dziećmi na wakacje do kraju, w którym mieszkam,polecam wycieczkę na pustynię. Jest super. Może nie dla tych zupełnie najmłodszych dzieci, ale już takie ciut starsze chętnie pojeżdżą na wielbłądach, a te jeszcze starsze na nartach po piachu.
Wszystkie dzieci chętnie poprzebierają się za małe Arabki i małych Arabów i pogłaszczą prawdziwego sokoła.
Może taniec brzucha będzie dla nich mniej ciekawy, ale na pewno spodoba się sie tatusiom :-)

pozdrawiam
Suzan