In vitro - co warto o nim wiedzieć?

Materiał partnera 
In vitro - co warto o nim wiedzieć?

Szacuje się, że około15 -20 % par starających się o dziecko boryka się z problemem niepłodności. Warto wówczas udać się na badania diagnostyczne, ponieważ to diagnoza jest zawsze pierwszym krokiem do ustalenia przyczyny i podjęcia leczenia.

Dla części takich par jedyną nadzieją na posiadanie potomstwa jest tzw. zapłodnienie pozaustrojowe, czyli inaczej in vitro. Na czym polega i jak wyglądają jego etapy?

Stymulacja owulacji i pozyskanie komórek jajowych

Pierwszy etap to indukcja (stymulacja) owulacji. Ma ona za zadanie pobudzenie jajników, celem uzyskania więcej niż w normalnym cyklu dojrzałych komórek jajowych, aby zwiększyć szanse na powstanie zarodka. Stymulacja ta polega na robieniu podskórnych zastrzyków hormonalnych. Po wcześniejszym przeszkoleniu pacjentka może je sobie samodzielnie aplikować, w warunkach domowych.

Kolejnym krokiem jest punkcja jajników, w wyniku której od kobiety pobierane są komórki jajowe. Zabieg ten wykonuje się w krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym. Tak pozyskana gameta, w warunkach laboratoryjnych zostanie połączona z wyselekcjonowanymi pod względem jakości plemnikami. Jeżeli powstanie zarodek, zostaje on umieszczony na kilka dni w specjalnym inkubatorze. O tym, czy zarodek dzieli się prawidłowo i czy może zostać przetransferowany do macicy matki, decyduje embriolog.

Aby zarodek mógł się zagnieździć w macicy, musi być ona odpowiednio przygotowana na jego przyjęcie, dlatego też kobieta przed transferem musi przyjmować wskazane przez specjalistę leki. Transferu zarodka dokonuje się przy pomocy miękkiego, cienkiego cewnika.

reklama

Jakie są wskazania do wykonania in vitro?

Według WHO o niepłodności mówi się wtedy, gdy po 12 miesiącach regularnego współżycia bez antykoncepcji nie dochodzi do zapłodnienia. Należy wtedy wykonać badania diagnostyczne w celu ustalenia przyczyny i wskazania metody leczenia.

In vitro bywa ostatnim „kołem ratunkowym”, gdy podjęte leczenie niepłodności nie przynosi efektów. Szczególnymi wskazaniami do zapłodnienia pozaustrojowego są:

  • ciężka postać endometriozy
  • obniżona rezerwa jajnikowa w młodym wieku
  • zaburzenia hormonalne, w tym PCOS(zespół policystycznych jajników)
  • ciężka niedrożność jajowodów, lub ich pooperacyjny brak
  • niemożliwa do ustalenia przyczyna niepłodności.

Powyżej wymienione podpunkty tyczą się oczywiście kobiet. W przypadku mężczyzn wskazaniami do zapłodnienia pozaustrojowego będzie niska jakość nasienia: niedostateczna ilość plemników, mała ruchliwość bądź ich całkowity brak.

Jeżeli niemożliwe jest skorzystanie z własnych komórek rozrodczych (np. wspomniany wyżej brak plemników w nasieniu czy brak dojrzałych komórek jajowych) można wykonać zabieg in vitro, korzystając z komórek anonimowych dawców. Co więcej, jeżeli żadne z partnerów nie może skorzystać ze swoich komórek rozrodczych, istnieje możliwość adopcji zarodka.

Przygotowanie do zapłodnienia pozaustrojowego

Zabieg ten wymaga odpowiedniego przygotowania, tak fizycznego, jak i psychicznego. Należy zrezygnować z alkoholu i kofeiny oraz zwiększyć ilość wapnia i kwasu foliowego w diecie (można rozważyć dodatkową suplementację). Pozytywne nastawienie oraz wzajemne wspieranie się partnerów jest również bardzo ważne.

Ocena: z 5. Ocen:

Ten tekst nie ma jeszcze oceny. Dodaj swoją!

Czy ta strona może się przydać komuś z Twoich znajomych? Poleć ją: