Perelka, dziękuję, że pytasz. Nie odzywam się bo to nie jest już mój wątek niestety. Nie chcę zaśmiecać go swoim smutkiem i żałobą. Od tego są inne wątki, na których zresztą też nie piszę. Ale skoro pytasz to oczywiście odpiszę.
Nie mogę uwierzyć w to co się stało, ale na każdym kroku jest coś co mi to uświadamia. Gdy dotykam swojego pustego brzucha, gdy widzę w lustrze jak z dnia na dzień zmieniają mi się piersi, gdy chodzę bez trudu, gdy obrócenie się z boku na bok nie sprawia żadnego problemu, gdy podniosę wzrok i widzę na szafie poduszkę do karmienia bliźniąt (jeszcze nie rozpakowaną) i te dwa cudne kocyki i parę ciuszków, które zdążyłam kupić. Nie wierzę. Cały czas mam zapisaną lokalizację do mojego ciążowego suwaczka. Powinnam być dzisiaj w 26t3d ciąży. Tymczasem w sobotę minęły dwa tygodnie od porodu, a jutro minie tydzień od pogrzebu moich dzieci. Nie ogarniam tego. Dziś mi się śniło, że dostałam telefon ze szpitala. Lekarz pytał dlaczego nie odwiedzamy Lenki. Ja na to, że Ona przecież nie żyje, a on mi mówi, że żyje i w dodatku ma się świetnie. Odzyskała przytomność i jest zupełnie zdrowa, że potrzebuje mojego mleka. Gdy się obudziłam i sen faktycznie okazał się snem to myślałam, że umrę. Umieram po kawałku każdego dnia.
Jeśli chodzi o samopoczucie fizyczne to jest zupełnie dobrze, a było ze mną naprawdę źle. Miałam zakażenie wewnątrzmaciczne i sepsę. Rodziłam naturalnie, bo ze względu na zakażenie nie mogli zrobić mi cesarki (żeby nie doszło do rozejścia się zakażenia). Rodziłam ze świadomością, że Alicja nie żyje, że Lenka ma niewielkie szanse na przeżycie, miałam gorączkę. Wspomnienie porodu jest straszne, chociaż wszyscy przy nim obecni starali się jak mogli żeby mi ułatwić to masakryczne doświadczenie. Byłam już na wizycie kontrolnej, robiłam badania. Nawet lekarz był w szoku jak widział moje wyniki ze szpitala i te zrobione po dwóch tygodniach. Mam świadomość, że mogłam umrzeć… Nie umarłam, ale umarły mi dzieci. I sens tego chciałabym pojąć. Nic nie dzieje się bez przyczyny, więc chcę zrozumieć bo inaczej zwariuję…
