A ja urodziłam się w 32 tygodniu, w domu. Mama poszła do lekarza który zbadał ją i kazał przyjść na następną wizytę, a następnego dnia sprzątając łazienkę poczuła nagły ostry skurcz. Tato robił coś za domem i ona żeby go zawołać wlazła na spłuczkę i wołała go przez okienko. (przyznacie że fantazję miała ułańską!!) Mieszkaliśmy wtedy na wsi, były lata siedemdziesiate, telefon u sołtysa na drugim końcu wsi. Zanim sąsiad tam dobiegł i zadzwonił i zanim przyjechała karetka minęła godzina. Tak się spieszyłam, że przyjął mnie ojciec. Mówił, że leciałam jak piłka od pingponga. Dobrze ze tato był wtedy zootechnikiem i trochę łapał co ma robić, pozatym nie fajtnął zosatwiając mamę samą. Położną która przyjechała z lekarzem spotkałam kilka lat temu, i strasznie się ucieszyła, że taka "petarda" ze mnie wyrosła. Nie wzięli nas z mamą do szpitala, o inkubatorach mowy chyba nawet nie było. z tego co wiem nie miałam też zrobionych żadnych specjalistycznych badań. Rosłam jak na drożdżach (mam dowód w postaci miarki na drzwiach rodziców) jestem zdrowa jak koń, skończyłam rehabilitację, a potem rachunkowość i teraz pracuję w tym zawodzie. mam 175 cm ważę 62 kilo ( no teraz już chyba parę deko więcej, z powodu mojej fasolki)poza tym mam piękną zdrową córeczkę. Wywodzę się tak, żeby powiedzieć wam, rodzice małych pertardek, które chciały już wyjść na świat, że naprawdę wszysko będzie dobrze. Tak jak ze mną. Nie martwcie się tak bardzo..
