Nie chcę narazie odpowiadać na to pytanie, bo szczerze sama nie wiem, wydaje mi się, że przechodzę poważny kryzys wiary, ale nie wiary w kościół katolicki jako instytucję i stojących na jego straży księży, bo w to już dawno nie wierzęA Ty?
ale mam duży konflikt jeśli chodzi o postrzeganie Boga, dlatego pytam jakie jest Wasze zdanie i doświadczenia, żeby zobaczyć inny pogląd na sprawę 
U nas wiedzą moi rodzice i siostry oraz męża rodzice i 3 koleżanki z pracy i z perspektywy czasu wiem że to dobrze że nie jesteśmy z tym sami bo jest nam lżej psychicznie... Cały czas się dolowalismy i tymi pytaniami dookoła i wszystkim, a teraz jak wiedzą to nikt nie zadaje głupich pytań a nawet bardziej nas wspierają wszyscy.. więc ja osobiście jestem zdania że nie ma co się ukrywać bo to żaden wstyd, tym bardziej że myślę że 90% par ma takie problemy tylko nikt o tym nie mówi a później głupie gadanie "my? Za pierwszym razem się udało" [emoji1751]
Narazie o in vitro nie myślę bo mam jeszcze nadzieję że uda się naturalnie, ale jeśli nie będzie już innego wyjścia i finansowo damy radę to nie mam przeciwwskazań.
U nas nikt nie wie, jest to staranie o drugie dziecko i nadal mówimy, że jeszcze nie teraz, że wolimy poczekać. Jakoś w rodzinie nadal jest takie podejście, że przecież jak się chce to się ma. A nie, że się trzeba starać.Dziewczyny parę miesięcy temu rozmawiałyśmy o tym kto wie o Naszych staraniach ciekawa jestem czy z upływem kolejnych cykli powiedziałyście komuś jeszcze? U Nas teściowie niedawno dowiedzieli się w (10 cyklu) ze względu na specifyczną sytuację, która miała miejsce i woleliśmy nie wymyślać jakiś niestworzonych historii tylko powiedzieć prosto z mostu i bardzo się cieszymy, że tak wyszło bo dostaliśmy od nich dużo wsparcia i zrozumienia. A jak jest u Was? Chętnie poczytam i porozmawiam na ten temat
Ja bym podeszła...jestem wierząca ale nie aż tak, żeby mieć do tego negatywne podejście. Uważam osobiście, że jeżeli nauka daje nam takie możliwości to można skorzystać jeżeli nie ma innej opcji.
U nas wiedzą tylko teściowie - ja nie chciałam w sumie nikomu mówić, ale mój mąż ma trochę inne podejście i u niego w rodzinie mówi się wszystko prosto z mostu, więc kiedyś przy jakiejś zwykłej rozmowie powiedział po prostu że odstawiłam tabletki i będziemy się starać (no i na 100% będzie syn, bo on jest taki 'męski'Dziewczyny parę miesięcy temu rozmawiałyśmy o tym kto wie o Naszych staraniach ciekawa jestem czy z upływem kolejnych cykli powiedziałyście komuś jeszcze? U Nas teściowie niedawno dowiedzieli się w (10 cyklu) ze względu na specifyczną sytuację, która miała miejsce i woleliśmy nie wymyślać jakiś niestworzonych historii tylko powiedzieć prosto z mostu i bardzo się cieszymy, że tak wyszło bo dostaliśmy od nich dużo wsparcia i zrozumienia. A jak jest u Was? Chętnie poczytam i porozmawiam na ten temat
). A część moich przyjaciółek wie tylko, że w zaczynamy rozważać pwiekszanie rodziny - ale nie mówiłam że się już staramy itd.
Gratuluje dwoch kresek! Termin marzec? Bo brzuch mnie boli i sie zastanawiam czy test robic w poniedziałekHej dziewczyny, u mnie dzisiaj taki widok, więc mam nadzieję, że żegnam się z Wami na dłuższy czas
My powiedzieliśmy rodzinie, kiedy planujemy rozpocząć starania. Wiedza jaka mamy historie a mimo wszystko jakiś czas temu teściowa rzuciła "a u was kiedy się doczekamy?" i zarobiła u mnie mega minusa. Mówiłam mamie jak bardzo mnie tym zdenerwowała, więc mama nie zapyta czy dzialamy, ale wiem, że już mówiła do mojej siostry, że chyba nic nie myślimy dalej, a już najwyższa pora i w sumie to to mnie też trochę zirytowało [emoji2356] Wolałabym tego nie wiedzieć. Oprócz tego tylko kilkoro znajomych wie, że za moment znów planujemy się starać, ale nie mówiliśmy kiedy dokładnie.
Zależy chyba od laboratorium ja czasami od nich wyniki miałam już po 15, czasami dopiero koło 20
No ja tutaj niewiele pomogęNie chcę narazie odpowiadać na to pytanie, bo szczerze sama nie wiem, wydaje mi się, że przechodzę poważny kryzys wiary, ale nie wiary w kościół katolicki jako instytucję i stojących na jego straży księży, bo w to już dawno nie wierzę
bo ja wierzę "po swojemu" co się niejednokrotnie mocno kłóci z wiara katolicka w której rzekomo jestem wychowana- takze można by uznać że nie jestem wierzaca 
bardziej wierzę w bycie dobrym człowiekiem niż w cala resztę zabobonow i tu postawie kropeczkę bo nie chciałabym tutaj nikogo urazić jesli ktoś ma inne poglądy niż ja- każda z nas ma do tego prawo i myślę że co jedna to inna bedzie opinia na ten temat a tak reasumując: byciu dobrym człowiekiem in vitro mi kompletnie nie przeszkadza, także ja akurat jeśli będzie taka potrzeba i będą na to środki nie będę się 5sekund zastanawiała 
