reklama
Forum BabyBoom.pl

Dzień dobry

Starasz się o maleństwo, wiesz, że zostaniecie rodzicami a może masz już dziecko? Poszukujesz informacji, chcesz się podzielić swoim doświadczeniem? Dołącz do naszej społeczności. Rejestracja jest bezpieczna, darmowa i szybka. A wsparcie i wdzięczność, które otrzymasz - nieocenione. Podoba Ci się? Wskakuj na pokład! Zamiast być gościem korzystaj z wszystkich możliwości. A jeśli masz pytania - pisz śmiało.

Ania Ślusarczyk (aniaslu)

  • Kochani, umiera młoda mama. To koleżanka jednej z naszych moderatorek @89katia. Być może uda sie ocalić jej życie, ale (jak zawsze) potrzba na to pieniędzy. I to nie za miesiąc, nie za dwa, tylko teraz. Dorzuć się do zbiórki. Każda wpłata, nawet ta symboliczna daje jej większą nadzieję, że wróci do swoich maluszków. Dziękuję. aniaslu Poznaj Anię i jej dzieci. I podejmij decyzję.

reklama

bunt dwulatki/poczucie odrzucenia?

mama Natalki2017

Fanka BB :)
Dołączył(a)
21 Marzec 2018
Postów
215
Rozwiązania
0
Mam córkę która w czerwcu skończyła dwa lata, w połowie lipca urodziłam druga córkę. Od pewnego czasu starsza córka jest niegrzeczna, w ogóle nie słucha co się do niej mówi, robi wszystko po swojemu. Idziemy w czwórkę na spacer na plac zabaw, ona się bawi, młodsza śpi, ale jak jej się mówi że wracamy do domu to zaczyna uciekać, ostatnio zaczęła sie kłaść na trawie jak mąż chciał ja wziąć na ręce. Staram się jej poświęcać na prawdę dużo uwagi, wiem że to dla niej nowa sytuacja bo wczesniej tylko ona była w centrum uwagi, ale ręce mi juz opadają, czasem dochodzi do tego że ma karę (siedzi w łóżeczku bez ulubionej przytulanki). Próbuje jej wszystko tłumaczyc na spokojnie ale to mówić jak do ściany. Miałyście podobnie jak pojawiło się drugie dziecko? Długo u was trwało oswajanie się z dzieckiem? Generalnie jest zainteresowana tym co robić z dzidzią, jak zmieniam pieluchę, kąpie itd. Ale widze też że jest smutna, często chce być na rękach, wcześniej tylko u męża i o niego była tylko zazdrosna, ale teraz jak mąż wrócił do pracy to widzę że i o mnie jest zazdrosna. Poradźcie coś
 
reklama

DarkAsterR

Fanka BB :)
Dołączył(a)
11 Maj 2018
Postów
1 477
Rozwiązania
2
Kochana....
To temat rzeka. Tez mam córkę, skończy dwa latka w październiku, druga ciąża na ruszcie, a moja prawie dwulatka tez odstawia bunty jak stad do Drogi Mlecznej.
Bunt dwulatka jest normalnym etapem rozwojowym małego człowieka,pierwszymi podrygami i próbami bycia samodzielna. Dlatego nie chce wracać z placu zabaw, chce mieć jakiś udział w decyzji, kiedy ma z niego wrócić. Będzie chciała robić wszystko sama. Z różnymi efektami.
I uwierz mi, ona słucha i słyszy ale trzeba jej powtarzać. Takie małe dziecko coś usłyszy ale za trzy sekundy zajmie się czymś innym i zapomni o tym co jej powiedziałaś. Nie dlatego, ze robi ci na złość ale dlatego, ze jej mózg jeszcze nie osiągnął takiego stopnia rozwoju jak twój.
Kładzenie się na trawie, rzucanie na podłogę. Norma. Ja swojej pozwalam się rzucać do upadłego. No chyba ze zamierza wywrócić się w kałuże czy gdzieś gdzie może sobie krzywdę zrobić. Wtedy ja po prostu przesuwam na bok, niech sobie krzyczy metr dalej. Nie mówię do niej, w takich emocjach do dziecka mało co dociera. Po prostu z nią jestem. Niech wie, ze jej nie zostawię. Historie z widelcem już tu kilka razy opisywałam :)
Nie zabieraj jej przytulanki. W takich chwilach to w jej oczach jest jedyny przyjaciel. Dzieci często przytulają coś do buzi, własna rączkę, szmatkę, kocyk, zabawkę, bo to jest ich sposób uspokojenie. Zabierz jej uspokajacza i wszystko będzie trwało dłużej.
Mówić można ale krótko i zwięzle. Proste zdania. Jedno i to samo po kilka razy. Napewno dotrze, do mojej dociera, a mogę jej z siedem czy osiem razy mówić, ze trzeba zejść na dol, założyć spodnie, butki i wyjść do przedszkola. Zazwyczaj sama do mnie przychodzi i pozwala się ubrać.
Dobrze, ze jest zainteresowana siostra i chce być obecna przy różnych czynnościach z nią związanych. Gorzej by było gdyby zamykała siedzieć daleko. Jeszcze nie mam doświadczenia z dwójka ale mam wrazenie, ze starszaka w takich sytuacjach należy nagrodzić, ot np buziakiem, powiedzieć, ze jest świetna siostra i mama bardzo ale to bardzo ja kocha. Przytulić coś razem zrobić...docenić.
Pamiętaj, ze ona sama z siebie chce ci pomoc. Nie jest to jej obowiązek ale chce być obecna, chce być z tobą z wami. Pragnie tej bliskości, wykorzystaj to do budowania i umacniania więzi. To, ze częściej chce być na rękach jest norma. Będzie przytulasna, będzie wymagała więcej uwagi niż dotychczas...łagodna stanowczością sobie lepiej dasz radę niż nerwami i kara. Domyślam się, ze jest trudno. Ona coś chce, małe cie potrzebuje, mąż pewnie tez nie zawsze błyska rozumem i to się wszystko kumuluje.
Postaraj się zrobić coś tylko we dwójkę. Daj jej kredki, klocki i pomalujcie czy zbudujcie coś, czy idźcie do parku. Tylko wy dwie. I przez ten czas nie myśl o młodszej córce. Po prostu spędź czas ze starsza i baw się dobrze.
Gdzies napisano, ze jeśli małego człowieka porywa huragan jego własnych emocji to on od naszego kielicha spokoju powinien moc zaczerpnąć.

Tez się martwię co to będzie jak młodszy przyjdzie na świat. Tez się zastanawiam, czy dam radę wdrożyć to, co sama tutaj napisałam? Ale posiadanie drugiego dziecka było nasza decyzja i ja z mężem musimy zrobić tak, żeby starszaczka zauważyła i doceniła korzyści płynące z tej sytuacji.
Tak wiec meliska i do roboty ;)
 

mama Natalki2017

Fanka BB :)
Dołączył(a)
21 Marzec 2018
Postów
215
Rozwiązania
0
Kochana....
To temat rzeka. Tez mam córkę, skończy dwa latka w październiku, druga ciąża na ruszcie, a moja prawie dwulatka tez odstawia bunty jak stad do Drogi Mlecznej.
Bunt dwulatka jest normalnym etapem rozwojowym małego człowieka,pierwszymi podrygami i próbami bycia samodzielna. Dlatego nie chce wracać z placu zabaw, chce mieć jakiś udział w decyzji, kiedy ma z niego wrócić. Będzie chciała robić wszystko sama. Z różnymi efektami.
I uwierz mi, ona słucha i słyszy ale trzeba jej powtarzać. Takie małe dziecko coś usłyszy ale za trzy sekundy zajmie się czymś innym i zapomni o tym co jej powiedziałaś. Nie dlatego, ze robi ci na złość ale dlatego, ze jej mózg jeszcze nie osiągnął takiego stopnia rozwoju jak twój.
Kładzenie się na trawie, rzucanie na podłogę. Norma. Ja swojej pozwalam się rzucać do upadłego. No chyba ze zamierza wywrócić się w kałuże czy gdzieś gdzie może sobie krzywdę zrobić. Wtedy ja po prostu przesuwam na bok, niech sobie krzyczy metr dalej. Nie mówię do niej, w takich emocjach do dziecka mało co dociera. Po prostu z nią jestem. Niech wie, ze jej nie zostawię. Historie z widelcem już tu kilka razy opisywałam :)
Nie zabieraj jej przytulanki. W takich chwilach to w jej oczach jest jedyny przyjaciel. Dzieci często przytulają coś do buzi, własna rączkę, szmatkę, kocyk, zabawkę, bo to jest ich sposób uspokojenie. Zabierz jej uspokajacza i wszystko będzie trwało dłużej.
Mówić można ale krótko i zwięzle. Proste zdania. Jedno i to samo po kilka razy. Napewno dotrze, do mojej dociera, a mogę jej z siedem czy osiem razy mówić, ze trzeba zejść na dol, założyć spodnie, butki i wyjść do przedszkola. Zazwyczaj sama do mnie przychodzi i pozwala się ubrać.
Dobrze, ze jest zainteresowana siostra i chce być obecna przy różnych czynnościach z nią związanych. Gorzej by było gdyby zamykała siedzieć daleko. Jeszcze nie mam doświadczenia z dwójka ale mam wrazenie, ze starszaka w takich sytuacjach należy nagrodzić, ot np buziakiem, powiedzieć, ze jest świetna siostra i mama bardzo ale to bardzo ja kocha. Przytulić coś razem zrobić...docenić.
Pamiętaj, ze ona sama z siebie chce ci pomoc. Nie jest to jej obowiązek ale chce być obecna, chce być z tobą z wami. Pragnie tej bliskości, wykorzystaj to do budowania i umacniania więzi. To, ze częściej chce być na rękach jest norma. Będzie przytulasna, będzie wymagała więcej uwagi niż dotychczas...łagodna stanowczością sobie lepiej dasz radę niż nerwami i kara. Domyślam się, ze jest trudno. Ona coś chce, małe cie potrzebuje, mąż pewnie tez nie zawsze błyska rozumem i to się wszystko kumuluje.
Postaraj się zrobić coś tylko we dwójkę. Daj jej kredki, klocki i pomalujcie czy zbudujcie coś, czy idźcie do parku. Tylko wy dwie. I przez ten czas nie myśl o młodszej córce. Po prostu spędź czas ze starsza i baw się dobrze.
Gdzies napisano, ze jeśli małego człowieka porywa huragan jego własnych emocji to on od naszego kielicha spokoju powinien moc zaczerpnąć.

Tez się martwię co to będzie jak młodszy przyjdzie na świat. Tez się zastanawiam, czy dam radę wdrożyć to, co sama tutaj napisałam? Ale posiadanie drugiego dziecka było nasza decyzja i ja z mężem musimy zrobić tak, żeby starszaczka zauważyła i doceniła korzyści płynące z tej sytuacji.
Tak wiec meliska i do roboty ;)
Dziękuję za te wszystkie słowa. Staram się z nią spędzać jak najwięcej czasu, kiedy tylko mogę. Właśnie tam robię jak piszesz ze owtarzam jej kilka razy to samo tak prosto jak się da. W końcu mówi że rozumie ale po chwili i tak to wypada z głowy. Tak właśnie ostatnio myślałam że muszę z nią sama wyjść na plac zabaw żeby czuła się ważna dla mnie. Dziękuję i również życzę powodzenia :=
 

DarkAsterR

Fanka BB :)
Dołączył(a)
11 Maj 2018
Postów
1 477
Rozwiązania
2
Mówi ci prawdę. Rozumie...ale jej wypadło z główki. To kwestia rozwoju mózgu, braku umiejętności radzenia sobie z emocjami.
Jak tobie coś ktoś zakaże, to co najwyżej sobie pomyślisz „co za idiota”. Ale nie rzucisz się w histerii na glebę bo potrafisz się kontrolować. Dziecko jeszcze tego nie potrafi. Ta umiejetność przyjdzie z czasem.
Również dziękuje i nawzajem. Musimy sobie dać radę. Czas działa na nasza korzyść.
 

Polecamy

null

Nowe wątki

reklama

Nowe pytania

Do góry