reklama

Czekaliśmy na Nią 10 lat..........

Temat na forum 'Pożegnania' rozpoczęty przez Pelargonia, 24 Maj 2011.

  1. Pelargonia

    Pelargonia Zaciekawiona BB

    Wiem, że już pełno tu takich wyznań, może nawet nikt tego nie przeczyta, ale ja muszę to z siebie wyrzucić.......
    Czekaliśmy na ten cud 10 lat, niby wszystko było dobrze, ale upragnione dwie kreski się nie pojawiały, aż do października 2010......Bolały mnie plecy i miałam wziąć silne leki przeciwbólowe, a ponieważ spóźniał mi się okres (co było u mnie normalne) zrobiłam test, wynik był zdumiewający - 2 kreski.......Od tego dnia chodziłam prawie się unosząc ze szczęścia, mojej radości nie dawało się ukryć...Lekarz potwierdził i wszystko przebiegało idealnie, żadnych nudności, wymiotów, zaczynałam przybierać na wadze... Jej pierwszy ruch, właściwie porządny kopniak zapamiętam na zawsze....Czułam się idealnie, cały czas chodziłam do pracy (i może to był błąd?)..I nagle 18 marca wieczorem zaczęło mnie boleć, nie bardzo wiedziałam co to, bo przecież to moja pierwsza ciąża, jednak dla pewności pojechaliśmy do szpitala, a tam szybko badanie i przez mgłę słowa lekarki "zabieramy na porodówkę", koszula, wózek, łóżko, ponowne badanie i znowu słowa "pełne rozwarcie".... podłączyli usg..jest moje maleństwo, potem ktg, które gubiło tętno.....resztę pamiętam jak sen, kroplówka, skurcz, przeć, nie przeć.....urodziłam o 0.40 maleńką kruszynkę o wadze 650 gr, żyła 10 minut....wzrok pielęgniarek, które patrzyły na mnie z politowaniem i głos lekarki"...bardzo mi przykro...była za słaba..."
    Minęły 2 miesiące, a ja wciąż pytam "Boże, dlaczego ja, dlaczego Ona?" Piszę to, a łzy leją się potokiem, chociaż cały czas mówię sobie, że nie mogę już płakać, bo Ola to widzi z nieba i nie może byś szczęśliwa. Są dni kiedy wydaje mi się że jest ok,że jakoś sobie z tym radzę, a są takie jak ten,że nie wiem co mam zrobić ze sobą i swoim bólem... Wszyscy mi mówią, że będzie dobrze, że jestem jeszcze młoda (32 lata) i będę jeszcze miałą dzieci, ale co oni mogą wiedzieć, mój ból zrozumie tylko ten kto przeżył śmierć swojego dziecka.
    A miało być tak pięknie, kolorowe ubranka, pokoik, zabawki........a został mi pomniczek na cmentarzu.........
     
  2. agapa

    agapa Moderator

    Tak bardzo mi przykro:( Nie będę pocieszać bo żadne słowa cię nie pocieszą. Nie będę pisać że czas leczy rany, bo w to nie wierzę szczególnie w takiej jak twoja sytuacji. To straszne co cię spotkało.:-(
     
  3. reklama
  4. Anecia1111

    Anecia1111 Fanka BB :)

    Nie powiem że rozumiem bo niestety nigdy ktoś kto tego nie przeżyl nie zrozumie tego do końca.... ale współczuję bardzo i tulę mocno! kiedyś i dla Was zaświeci slońce!
     
  5. Magdzik20

    Magdzik20 Fanka BB :)

    Życie jest tak bardzo nie sprawiedliwe.. Strasznie mi przykro.. (*) dla Twojego Aniołka
     
  6. Bodzinka

    Bodzinka Lekko Stuknięta Mamuśka;)

    (*) dla Olenki i utulenia dla Ciebie...
     
  7. mona79

    mona79 mama Antosia i Ś.P. Zuzi

    Jakbym czytała swoją historie.... dużo siły... [*] [*] [*]
     
  8. kakakarolina

    kakakarolina Moderator

    (*) dla Twojego aniołka
     
  9. LILITH

    LILITH Moderatorka


    [*] Aniołkowi Twemu..
    Tule mocno..
     
  10. reklama
  11. Liza

    Liza Unconditional love... <3

    [*] Dla Aniołka... Trzymaj sie dzielnie.... :***
     
  12. Bibiana

    Bibiana Fanka BB :)

    Pelargonia, nie będzie dobrze...jak może matce być dobrze kiedy traci swoje maleństwo? będą lepsze dni...takie gdzie się usmiechniesz, ale za chwile znów smutek i żal, ja straciłam rocznego syna, nie umiem sobie wybaczyć, że pozwoliłam mu na smierć, minęły 3 miesiące, nie wiem czy aż czy dopiero 3....jest mi źle bez niego....już nigdy nie będzie dobrze, nawet jak będę miała jeszcze dzieci, każdego dnia będziemy się zastanawiać jakby nasze maleństwa wygladały...tulam mocno i dla Oleńki (*)
     

Poleć forum