reklama
reklama
M
monika_pk
Gość
mi równiez daja mniej niz wygladam....czasami mam problem kupic wódke 
...jakis czas tam temu ,jak byłam w szpitalu usłyszałam jak pielegniarka do lekarza mówi.." jest tu dziewczyna z krwawieniem"....
czasami, przyznam ,złoszcza mnie takie sytuacje....ale z drugiej strony....jesli wygladam młodziej niz moja kolezanka z pracy która jest z rocznika 80'...to czym sie tu przejmowac.....przynajmniej wolniej sie starzejemy ;D ;D ;D no i nie bedziemy wygladały na babcie naszych dzieci.... ;D ;D ;D ;D ;D
...jakis czas tam temu ,jak byłam w szpitalu usłyszałam jak pielegniarka do lekarza mówi.." jest tu dziewczyna z krwawieniem"....czasami, przyznam ,złoszcza mnie takie sytuacje....ale z drugiej strony....jesli wygladam młodziej niz moja kolezanka z pracy która jest z rocznika 80'...to czym sie tu przejmowac.....przynajmniej wolniej sie starzejemy ;D ;D ;D no i nie bedziemy wygladały na babcie naszych dzieci.... ;D ;D ;D ;D ;D
Dołączam do wątku
Mam 35 lat!!! to chyba rekord.
To bedzie moje pierwsze dziecko, bo z moim pierwszym mężem staraliśmy się o dziecko przez 7 lat i nic nie wychodziło.
Teraz wpadłam z moim obecnym partnerem i wiecie co to straszne, ale brakuje mi radości z tego faktu. A wręcz jestem zrozpaczona. Mieszkamy w U.K., nie mamy tu Rodziny, znajomych, a na dodatek ja zostałam bez pracy, więc nie jest lekko. W pewnym sensie dziecko zburzyło moje plany. Nie zdążyłam tutaj się "ustawić" w sensie zawodowym i boje się że kiedy odchowam dziecko bedzie juz za późno. A bardzo chcialabym bym niezależna finansowo , bo prawdę mówiąc mój partner mnie trochę rozczarowuje i nie jestem pewna czy spędzę z nim całe życie, a nie chcę żeby trzymały mnie przy nim tylko względy ekonomiczne. Chyba że to tylko hormony i zobaczę jeszcze coś optymistycznego.
Z drugiej strony wiem że to w pewnym sensie ostatni dzwonek na dziecko, więc liczę na to że jak przyjdzie na świat, będzie dla mnie najważniejsze i da mi siłę do walki o lepsze życie
Mam 35 lat!!! to chyba rekord.
To bedzie moje pierwsze dziecko, bo z moim pierwszym mężem staraliśmy się o dziecko przez 7 lat i nic nie wychodziło.
Teraz wpadłam z moim obecnym partnerem i wiecie co to straszne, ale brakuje mi radości z tego faktu. A wręcz jestem zrozpaczona. Mieszkamy w U.K., nie mamy tu Rodziny, znajomych, a na dodatek ja zostałam bez pracy, więc nie jest lekko. W pewnym sensie dziecko zburzyło moje plany. Nie zdążyłam tutaj się "ustawić" w sensie zawodowym i boje się że kiedy odchowam dziecko bedzie juz za późno. A bardzo chcialabym bym niezależna finansowo , bo prawdę mówiąc mój partner mnie trochę rozczarowuje i nie jestem pewna czy spędzę z nim całe życie, a nie chcę żeby trzymały mnie przy nim tylko względy ekonomiczne. Chyba że to tylko hormony i zobaczę jeszcze coś optymistycznego.
Z drugiej strony wiem że to w pewnym sensie ostatni dzwonek na dziecko, więc liczę na to że jak przyjdzie na świat, będzie dla mnie najważniejsze i da mi siłę do walki o lepsze życie
reklama
Witaj Magda Nie przejmuj sie az tak bardzo,facet raz jest a raz go nie ma a dzidzia zostanie z Toba na reszte zycia. Skoro stalo sie tak,ze nie planowaliscie dziecka a ono jest to potraktuj to jako dar Bozy,pozniej naprawde moglabys juz miec problemy. W koncu nasz wiek robi swoje
Nie przejmuj sie az tak bardzo,facet raz jest a raz go nie ma a dzidzia zostanie z Toba na reszte zycia. Skoro stalo sie tak,ze nie planowaliscie dziecka a ono jest to potraktuj to jako dar Bozy,pozniej naprawde moglabys juz miec problemy. W koncu nasz wiek robi swoje 