Jeśli chodzi o to mleko to ludzie albo zupełnie nie myślą albo bez skrupułów.
Ja już po wizycie u dziadków Krystiana. Qurcze, teściowa tak nas namawiała, żebyśmy przyszli z dziećmi, bo prawie nikogo nie będzie, przychodzimy, a tu cała chałupa gości, nakopcone, gorąco, harmider jak na ruskim targu. Nie ma gdzie usiąść, nie ma gdzie dzieci puścić, żeby sobie trochę same posiedziałyI jak zwykle babcia nawet nie wiedziała, że przyjdziemy... Normalnie, jakby mogło być inaczej, skoro to teściowa miała ją uprzedzić
I jeszcze w tym tłoku Tymek się przewrócił i zawadził bokiem czoła o kant krzesła - wycie, czerwona krecha nad okiem i tysiąc rad od kochanych ciotek, wujków, kuzynów, w jaki sposób mam uspokoić swoje dziecko
Jeeejkuuu, ale fajnie:-):-):-) W takim razie będę ci wiernie dopingować w tym dononiosłym dziele tworzenia
Qurcze, robicie mi dziewczyny smaka...
Atru, głupia babo, ty sobie wybij trzecie dziecko z głowy
Dobrze że udało Ci się ucicec. 
Paweł zdrów! Uff-uff ;-) Na zapalenie i pleśniawki dostaliśmy DENTOSEPT. Namaczam w smoczku i mu daję. Na początku jest krzyk ale potem jest ulga bo jak wyczytałam w ulotce działa znieczulająco (akurat na zębiska bo prawdopodobnie mu wychodzą 5 ale ja ich nie widzę)
Przydałyby mi się krótkie wakacje od Macieja
, wieksza impreze organizujemy w niedziele.
.
Tzn. nie wiem czy to była dokładnie 6ta, bo nie miałam zegarka w zasięgu, ale zaraz dzwonił budzik męża więc to musiało być w okolicy. Postanowiłam dziś dłużej przytrzymać go z pierwszą drzemką, jeszcze z godzinkę, może nie uświerknie Teraz siedzi w wózku, a ja z Kubą zjedliśmy śniadanie. No i przepisowy kwadrans na BBCarioca - to właśnie przez tą "otwartość" mam teraz na pieńku z tamtym gościem
:-) Ale no cóż, czy powinnam się wstydzić swoich uczuć? Myślę, że są naturalne, a ktoś kto pisze, że nigdy nie pomyślał i nie czuł w ten sposób albo właśnie wstydzi się tego albo jest Matką Teresą z Kalkuty;-) Pewnie, że są matki, które świetnie odnajdują się w takiej sytuacji, spokojne, opanowane, z tzw. "podejściem". Być może jesteś jedną z tych szczęściar. Ja jestem nerwus, niecierpliwek, łatwo mnie wyprowadzić z równowagi, zatem dziecięce jęki pustoszą mi mózgownice. Ale przecież kocham te moje dwa urwisy nad życie i chcę dla nich wszystkiego co najlepsze. Mimo to uczciwie stwierdzam, że czasem mam dość. Napiszę jeszcze, że gdyby nie nędza finansowa pewnie nie wróciłabym do pracy, bo cokolwiek by pisać, marudzić, czy narzekać, to dobrze mi tak, jak jest teraz. Zwłaszcza, kiedy Kuba poszedł do przedszkola.). A gdzieś przed 35-tymi urodzinami może jeszcze się zdecydujemy na ostatnią próbę zmajstrowania dziewczynki. Słyszałam, że po trzydziestce o to łatwiej:-)
