Ostatnio dodane przez Vanitas

Ja to podziwiam mamy trójki lub więcej dzieci. Ja mam dwójkę nie wyobrażam sobie życia bez nich ale z kolejnym nie dałabym rady. Czasem myślę że jest łatwiej z dwójką bo bawia się ze sobą i maja swe towarzystwo a czasem wydaje mi się, że jednak z jednym byłoby łatwiej, nie wiem, ale na pewno...

hej. mam nadzieję, że ktoś tu jeszcze zagląda. pół roku temu przeprowadziliśmy sie w okolice łazienek i chętnie zapoznam kogoś z tych okolic, dzieci nie mają zbytnio kontaktu z innymi dziećmi chciałaby to zmienić. :-)

u mnie jest tak, że mąż pracuje na pół etatu, ale mimo to jest bardzo ciężko z dwójką dzieci. Z organixacją bywa roznie ale jednak ona pomaga, najgorsze jest jak mam dzien depresyjny (choruje na depresje) ale podziwiam sie ze jakos daje rade z dwojką takich maluchow. Straszne jest bieganie od...

w końcu znalazłam ludzi z podobną sytuacją co ja :) ja mam 24 lata jestem z Warszawy mam synka Natana,który ma prawie półtora roku i córeczkę Sarę co ma 2 miesiące

hej, troche mnie nie bylo.. 30 sierpnia urodzilam zdrową coreczkę. na początku bylo bardzo ciezko pogodzic dwojke malych dzieci, nie dawalam rady psychicznie, teraz biore antydepresanty i zaczyna sie wszystko ukladac...

widze ze weronikazz jest w 38 tyg ja w 37, w kazdej chwili rodzimy, trzymam mocno kciuki!

jutro idę w koncu na terapie... ostatnio zle bardzo, nie wiem czy przez depresje czy przez hormony, ale stale wsciekam sie na meza, nie mozemy sie dogadac, mam pustke w glowie nie chce mi sie pisac

Ilona powodzenia.... u mnie nie ciekawie, tylko sie wydzieram na meza i na niewinnego synka :((( mąż się przez to zle czuję a ja się czuję jescze gorzej jak mąż się źle czuje psychicznie, on też choruje psychicznie i się zawsze boje że trafi do szpitala itp u nas jest tak ze jak ja sie gorzej...

Boże jakiś taki lęk dostałam straszny, w ogóle nie mogę się dziś ogarnąć tylko uciekam... mały się obudził rano, kazałam meżowi wstać do niego a sama udawałam ze spie, chcialo mi sie spac a ni moglam, maly strasznie jeczal nie wiadomo bylo czego chce, maz zaczal marudzic, to ucieklam do wanny...

psycholog to nie lekarz do panstwowych to sie chodzi tak zwykle co tydzien w warszawie, do panstwowych to sie czeka miesiacami na pierwsza wizyte i bardzo malo jest takich dla doroslych prywatnie to sporo kosztuje...

byłam u lekarza i mnie p. doktor przekonała, żebym w ciazy nie brala lekow,bo nie wiadomo jaka bedzie reakcja na dziecko w brzuchu... w ogole byla jakas dziwna, non sop patrzyla w ksiazke i nawet chciala zadzwonic do innego lekarza i sie z nim skonsultowac, wecej do niej nie pojde, ale czuje sie...

jutro mam w końcu wizyt e u psychiatry ma nadzieje ze dostane leki... moje dziecko w szpitalu, ma rotawirusa, mam nadzieje ze wyjdzie lada dzien, martwie sie zebym ja i maz nie zlapali tez tego, ja w ciazy wiec lepiej tego nie miec a i bez meza sama se nie poradze...

ja się chętnie z Tobą spotkam razem z moim synkiem i dzieckiem w brzuszku

wiesz ja miałam bardzo podobnie z pierszym dzieckiem, te pierwsze dni to był horror, na szczescie mąz był przy mnie i to on głownie zajmował sie malym podczas gdy ja dochodziłam do formy, karmiłam piersia przez jakiś tydzien tylko a potem bralam juz leki... teraz bardzo roznie bywa, ale nie jest...