Nina witaj w klubie posiadających w domu pracoholika. Mój ma podobnie. Bez wyjazdów co prawda, ale i tak w domu spędza tylko niedziele- najlepiej na kanapie przed telewizorem
Namówienie go na wyjazd graniczy z cudem, bo pracuje. W ubiegłym roku nawet nie zrobił sobie urlopu. Doskonale cię rozumiem i wiem, że ciężko coś z tym zrobić.
Alicja ma rację z poczuciem odpowiedzialności, chociaż nieraz próbowałam tłumaczyć mojemu P., że dzieci bardziej potrzebują naszej obecności i uwagi niż pieniędzy. U nas co jakiś czas, po moich awanturach zawsze są obiecanki a potem i tak nie dotrzymuje słowa, bo... Wymówek jest tysiąc. Albo klient, albo coś musiał skończyć, albo jest lato, albo zima, itp. Zawsze coś się znajdzie. Na moje tłumaczenia, że dzieci go nie widują, że wkrótce będzie dla nich obcym człowiekiem stwierdza, że je bardzo kocha i chce dla nich jak najlepiej.
Tak więc nie wszystkie tutaj mają cudownych mężów, którzy wracają do domku popołudniami, zawsze są na weekend, pomagają w domu i przy dzieciach :-( Zresztą wszystko jest kwestią priorytetów. Mój ex-mąż miał taką pracę, że owszem był, więcej robił w domu niż mój P.(choć i tak wolał komputer), ale za to miał mnóstwo innych wad i w efekcie nie dało się z nim żyć. Zawsze się pocieszam, że może być gorzej, chociaż ze względu na dzieci staram się nie odpuszczać. W końcu ja przeżyję widując go sporadycznie, ale dzieci potrzebują ojca.
.W tym roku,niestety,nie moglismy ,z wiadomych względów
