Najgorsze że mam pytanie typu czy będę pracować i do kiedy ? A jak pójdę na zwolnienie to wszyscy będą gadać , domyślać się. A wizyta jutro a co jeśli coś złego usłyszę i moje "planowanie" jest bez sensuJa też niestety nie mam sposobu, mimo że próbuję ze sobą walczyć to na razie jest to walka z wiatrakami. Ale nie jesteś w swoim stresie sama,WSPIERAMY CIĘ!
Trzeba być dobrej myśli.
Ty chyba pisałaś że w domu gorzej się czujesz a poza to jakos leci.ja nie mam sposobu.. jedynie zajęcie się czymś żeby szybciej czas zleciał i tyle
Nie tak do końca... Potem ma spokojniejszy dzień i znów się martwisz, że nie czujesz ruchów. Zawsze coś.Jak widać po moim dzisiejszym ciśnieniu i aparacie walącym po oczach czerwonym kolorem to chyba można powiedzieć że nie radzę sobie że stresemnie wiem czy jest jakiś na to sposób, pewnie z czasem jak już będziemy czuć ruchy to delikatnie może będziemy też spokojniejsze, że ten brzdąc tam rozrabia.
W sumie racjaNie tak do końca... Potem ma spokojniejszy dzień i znów się martwisz, że nie czujesz ruchów. Zawsze coś.
wcześniej myślałam, że jak zobaczę bobasa z serduszkiem to już będę spokojna, a teraz jak już zobaczyłam 
to nowe obawy się odblokowały w głowie.
Też kiedyś myślałam że ruchu i już wszystko będzie ok.Nie tak do końca... Potem ma spokojniejszy dzień i znów się martwisz, że nie czujesz ruchów. Zawsze coś.
Zmartwię Cię, to nie mija z czasem.W sumie racja
To samo mi powtarza mążZmartwię Cię, to nie mija z czasem.
że teraz to już do końca życia będziemy się martwic 
Tak, to są święte słowa. Trzeba przywyknąćTo samo mi powtarza mąż
To prawda, to zamartwianie sie nie ma końcaTak, to są święte słowa. Trzeba przywyknąć
to przy pierwszym dzieciątkuNa pewno.
Chociaż dopóki się nie kupi, to też ciężko stwierdzić na ile dana rzecz się przyda.
ale to zupełnie normalne i najfajniejsze w tym wszystkim z drugiej strony,
