reklama
Bo na Mazowszu mieszkacie! My tu mamy Mikołaja pełnoetatowo - i jakoś z żadnym wcieleniu nie występuje jako biskup ;-) Bardziej "komercyjne" jest Mazowsze ;-)więc u nas Mikołaj przychodzi 6 i 24 grudnia;-)
A w "starych" czasach próbowano nam wprowadzić Dziadka Mroza (jak w całym kraju) ale się nie przyjął
Bo na Mazowszu mieszkacie! My tu mamy Mikołaja pełnoetatowo - i jakoś z żadnym wcieleniu nie występuje jako biskup ;-) Bardziej "komercyjne" jest Mazowsze ;-)
A w "starych" czasach próbowano nam wprowadzić Dziadka Mroza (jak w całym kraju) ale się nie przyjął
No dobra powiem wam jak jest ;-). Wg tradycji (św. Mikołaj to autentyczna postać z IIIw. był naprawdę biskupem, zdziałał liczne cuda a także bardzo angażował się w pomaganie biednym, np podrzucał biednym dziewczętom kasę, coby miały chętnych na ożenek
) Mikołaj pracuje w wigilię swojej śmierci 
i wigilię narodzin Jezusa. Wszystkie inne gwiazdy, gwiazdory itp to lokalny koloryt 
.
E
efilo
Gość
Dzieciątko Jezus to koloryt? No nieźle... Jakby to nasz umiłowany ojciec R. usłyszał...
E
efilo
Gość
A oto jaką znalazłam definicję:
Święty Mikołaj (ang. Santa Claus, Father Christmas) – baśniowa postać starszego mężczyzny z brodą ubranego w czerwony strój, który wedle legendy w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię, Grenlandię, północną Kanadę lub księżyc i biegun północny.
Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W tradycji bizantyjskiej jego odpowiednikiem jest Święty Bazyli, który obdarowuje prezentami dzieci w dniu 1 stycznia. W Rosji i krajach ościennych popularny jest Dziadek Mróz (ros Дед Мороз) i Śnieżynka (ros. Снегурочка). Natomiast w Polsce, podobnie jak w większej części Europy dzień Świętego Mikołaja obchodzony jest tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują drobne upominki, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).
Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie Święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami. Ze względu na sympatię, jaką jest darzony, postać Świętego Mikołaja stała się nieodłącznym elementem przedświątecznych promocji handlowych. Można go spotkać na ulicach miast, a także w każdym centrum handlowym, już od połowy listopada do końca grudnia. Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w świadomości wielu osób tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja biskupa.
A tak na marginesie święty Mikołaj nie przychodzi w wigilię swojej śmierci tylko w jej rocznicę ;-)
Święty Mikołaj (ang. Santa Claus, Father Christmas) – baśniowa postać starszego mężczyzny z brodą ubranego w czerwony strój, który wedle legendy w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię, Grenlandię, północną Kanadę lub księżyc i biegun północny.
Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W tradycji bizantyjskiej jego odpowiednikiem jest Święty Bazyli, który obdarowuje prezentami dzieci w dniu 1 stycznia. W Rosji i krajach ościennych popularny jest Dziadek Mróz (ros Дед Мороз) i Śnieżynka (ros. Снегурочка). Natomiast w Polsce, podobnie jak w większej części Europy dzień Świętego Mikołaja obchodzony jest tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują drobne upominki, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).
Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie Święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami. Ze względu na sympatię, jaką jest darzony, postać Świętego Mikołaja stała się nieodłącznym elementem przedświątecznych promocji handlowych. Można go spotkać na ulicach miast, a także w każdym centrum handlowym, już od połowy listopada do końca grudnia. Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w świadomości wielu osób tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja biskupa.
A tak na marginesie święty Mikołaj nie przychodzi w wigilię swojej śmierci tylko w jej rocznicę ;-)
oj Efilo to się nazywa nadinterpretacja ;-). Ale w gwoli wyjaśnienia to tak jest to lokalny koloryt, że Jezus przynosi podarki pod choinkę natomiast on sam jako postać kolorytem nie jest. Skończmy dyskusję zanim kogoś obrazimy. Swoją drogą to trochę dziwne, nie dość że dopiero się ma urodzić to jeszcze się takimi sprawami jak np mata fisher-price, z najnowszej kolekcji, zajmuje
E
efilo
Gość
I jeszcze jedna ciekawostka a propos naszej dyskusji o gwiazdorach dzieciątkach itp:
Święty Mikołaj, biskup Miry, ze względu na przypisywane mu legendą uczynki (m.in. cały majątek rozdał biednym), został pierwowzorem postaci rozdającej prezenty dzieciom. Przedstawiany jako starzec z okazałą brodą, często w infule i pastorałem, z workiem prezentów i pękiem rózeg w ręce, 6 grudnia (w rocznicę śmierci świętego) grzecznym dzieciom przynosi prezenty (zwykle słodycze) a niegrzecznym, na ostrzeżenie, rózgę. W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki.
Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.
Początkowo św. Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinter Klaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Czarnym Piotrusiem. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1822 Clemens Clarke Moore napisał poemat, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.
Niezgodności kalendarza gregoriańskiego z kalendarzem juliańskim sprawiły, że dzień św. Mikołaja według starego stylu wypadał blisko dnia Bożego Narodzenia w nowym stylu. Podsunęło to pomysł, aby prezenty przynosiło, zamiast świętego, Dzieciątko Jezus. Jezusa przedstawiało ubrane na biało dziecko, worek z prezentami niósł mężczyzna przebrany za mędrca - jednego z trzech, którzy przynieśli dary Dzieciątku. Ten zwyczaj jednak się nie przyjął, mężczyzna znów stał się św. Mikołajem, dziecko zaś zostało jego pomocnicą Śnieżynką. Jednak w niektórych krajach św. Mikołaj został bożonarodzeniowym dziadkiem: Père Noël we Francji, Julemand w Norwegii, Babo Natale we Włoszech.
W Rosji św. Mikołaj był również otoczony kultem jako patron uciśnionych i skrzywdzonych, ale przejętą z zachodu postać rozdającą dzieciom prezenty nazwano Dziadkiem Mrozem, ze względu na podobieństwo do bajkowej postaci nazywanej Moroz Krasnyj Nos. W Wielkopolsce i na Kaszubach prezenty tradycyjnie przynosił Gwiazdor, która to postać obecnie zlała się ze świętym Mikołajem.
Święty Mikołaj, biskup Miry, ze względu na przypisywane mu legendą uczynki (m.in. cały majątek rozdał biednym), został pierwowzorem postaci rozdającej prezenty dzieciom. Przedstawiany jako starzec z okazałą brodą, często w infule i pastorałem, z workiem prezentów i pękiem rózeg w ręce, 6 grudnia (w rocznicę śmierci świętego) grzecznym dzieciom przynosi prezenty (zwykle słodycze) a niegrzecznym, na ostrzeżenie, rózgę. W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki.
Jedna z legend głosi, że pewien człowiek, który popadł w nędzę, postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do pończoch i trzewiczków, które owe córki umieściły przy kominku dla wysuszenia. Stąd w krajach, gdzie w powszechnym użyciu były kominki, powstał zwyczaj wystawiania przy nich bucików lub skarpet na prezenty. Tam, gdzie kominków nie używano, Mikołaj po cichutku wsuwa prezenty pod poduszkę śpiącego dziecka.
Początkowo św. Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinter Klaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Czarnym Piotrusiem. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1822 Clemens Clarke Moore napisał poemat, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.
Niezgodności kalendarza gregoriańskiego z kalendarzem juliańskim sprawiły, że dzień św. Mikołaja według starego stylu wypadał blisko dnia Bożego Narodzenia w nowym stylu. Podsunęło to pomysł, aby prezenty przynosiło, zamiast świętego, Dzieciątko Jezus. Jezusa przedstawiało ubrane na biało dziecko, worek z prezentami niósł mężczyzna przebrany za mędrca - jednego z trzech, którzy przynieśli dary Dzieciątku. Ten zwyczaj jednak się nie przyjął, mężczyzna znów stał się św. Mikołajem, dziecko zaś zostało jego pomocnicą Śnieżynką. Jednak w niektórych krajach św. Mikołaj został bożonarodzeniowym dziadkiem: Père Noël we Francji, Julemand w Norwegii, Babo Natale we Włoszech.
W Rosji św. Mikołaj był również otoczony kultem jako patron uciśnionych i skrzywdzonych, ale przejętą z zachodu postać rozdającą dzieciom prezenty nazwano Dziadkiem Mrozem, ze względu na podobieństwo do bajkowej postaci nazywanej Moroz Krasnyj Nos. W Wielkopolsce i na Kaszubach prezenty tradycyjnie przynosił Gwiazdor, która to postać obecnie zlała się ze świętym Mikołajem.
Rozumiem efilo, że jesteś mistrzem w google searching, ale umówmy się że Mikołaj jest postacią autentyczną. Mówię, Ci to ja, religioznawca z UJ.
Na dowód przedstawiam Ci definicję z encyklopedii PWN Religie, redagowaną min przez mój Instytut:
"Mikołaj, Mikołaj z Myry, Mikołaj z Bari, święty, ur. w III w., Patara, zm. w IV w. (Myra, ob. Demre, Turcja), biskup Myry w Licji (Azja Mniejsza); w Kościele wsch. zw. Cudotwórcą; brał udział w Soborze Nicejskim I jako przeciwnik arianizmu; kult rozpowszechniony na Wschodzie od VI w. (patron Rusi), na Zachodzie nasilił się po przeniesieniu (1087) relikwii M. do Bari w pd. Włoszech; wg tradycji opiekun ubogich (wzór dobroci i troski o bliźnich), także kupców (w Polsce liczne parafie pod jego wezwaniem w miejscach targowych), żeglarzy, więźniów, młodych panien (do tzw. skrzynek św. Mikołaja składane były ofiary, z których fundowano posagi dla ubogich dziewcząt); pot. przedstawiany w długiej, purpurowej szacie, z pastorałem i w wysokiej czapie (mitra), dźwigający wypchany worek pełen darów; patron dzieci, w dniu jego święta i na Boże Narodzenie istnieje wiązany z nim zwyczaj wzajemnego obdarowywania się prezentami.
W latach 60. XX w. fiński dziennikarz N. Tarvajsrvi dał pomysł stworzenia tzw. wioski św. Mikołaja (oficjalnej siedziby św. Mikołaja); pomysł ten doczekał się realizacji na granicy kręgu polarnego, w pobliżu m. Rovaniemi, stol. Laponii; w latach 90. do Rovaniemi przychodziło rocznie do św. Mikołaja prawie milion listów i odwiedzało to miejsce ponad pół miliona osób.
Niezwykle popularny w sztuce Kościoła wsch. liczne ikony ukazujące M. z siwą brodą, w stroju biskupim, trzymającego Ewangelię lub krzyż, otoczonego przedstawieniami obrazującymi sceny z jego legendy. Od średniowiecza bardzo często przedstawiany również w sztuce zach. jako biskup w stroju pontyfikalnym, wsparty na pastorale; indywidualne atrybuty M. to 3 sakiewki złota (lub złote kule) i troje dzieci. Najpopularniejsze sceny z legendy M., ukazywane w niezliczonych cyklach w malarstwie ściennym, na kwaterach ołtarzy, ikonach, to m.in.: narodziny świętego i kąpiel niemowlęcia (G. David), M. odmawiający mleka matki w piątek, ofiarowanie posagu 3 biednym dziewczętom (Fra Angelico, Parmigianino), wskrzeszenie 3 chłopców (Gentile da Fabriano, L. Giordano). Rozbudowany cykl żywota M., obejmujący 18 scen, został przedstawiony na skrzydłach ołtarza z kościoła Mariackiego w Gdańsku (2. ćwierć XV w.). Wspomnienie liturgiczne: 6 XII."
Mikołaj roznosi prezenty w nocy z 5 na 6 grudnia, czyż nie jest to wigilia jego śmierci?
Na dowód przedstawiam Ci definicję z encyklopedii PWN Religie, redagowaną min przez mój Instytut:
"Mikołaj, Mikołaj z Myry, Mikołaj z Bari, święty, ur. w III w., Patara, zm. w IV w. (Myra, ob. Demre, Turcja), biskup Myry w Licji (Azja Mniejsza); w Kościele wsch. zw. Cudotwórcą; brał udział w Soborze Nicejskim I jako przeciwnik arianizmu; kult rozpowszechniony na Wschodzie od VI w. (patron Rusi), na Zachodzie nasilił się po przeniesieniu (1087) relikwii M. do Bari w pd. Włoszech; wg tradycji opiekun ubogich (wzór dobroci i troski o bliźnich), także kupców (w Polsce liczne parafie pod jego wezwaniem w miejscach targowych), żeglarzy, więźniów, młodych panien (do tzw. skrzynek św. Mikołaja składane były ofiary, z których fundowano posagi dla ubogich dziewcząt); pot. przedstawiany w długiej, purpurowej szacie, z pastorałem i w wysokiej czapie (mitra), dźwigający wypchany worek pełen darów; patron dzieci, w dniu jego święta i na Boże Narodzenie istnieje wiązany z nim zwyczaj wzajemnego obdarowywania się prezentami.
W latach 60. XX w. fiński dziennikarz N. Tarvajsrvi dał pomysł stworzenia tzw. wioski św. Mikołaja (oficjalnej siedziby św. Mikołaja); pomysł ten doczekał się realizacji na granicy kręgu polarnego, w pobliżu m. Rovaniemi, stol. Laponii; w latach 90. do Rovaniemi przychodziło rocznie do św. Mikołaja prawie milion listów i odwiedzało to miejsce ponad pół miliona osób.
Niezwykle popularny w sztuce Kościoła wsch. liczne ikony ukazujące M. z siwą brodą, w stroju biskupim, trzymającego Ewangelię lub krzyż, otoczonego przedstawieniami obrazującymi sceny z jego legendy. Od średniowiecza bardzo często przedstawiany również w sztuce zach. jako biskup w stroju pontyfikalnym, wsparty na pastorale; indywidualne atrybuty M. to 3 sakiewki złota (lub złote kule) i troje dzieci. Najpopularniejsze sceny z legendy M., ukazywane w niezliczonych cyklach w malarstwie ściennym, na kwaterach ołtarzy, ikonach, to m.in.: narodziny świętego i kąpiel niemowlęcia (G. David), M. odmawiający mleka matki w piątek, ofiarowanie posagu 3 biednym dziewczętom (Fra Angelico, Parmigianino), wskrzeszenie 3 chłopców (Gentile da Fabriano, L. Giordano). Rozbudowany cykl żywota M., obejmujący 18 scen, został przedstawiony na skrzydłach ołtarza z kościoła Mariackiego w Gdańsku (2. ćwierć XV w.). Wspomnienie liturgiczne: 6 XII."
Mikołaj roznosi prezenty w nocy z 5 na 6 grudnia, czyż nie jest to wigilia jego śmierci?
reklama
E
efilo
Gość
Blanes
ale w mim drugim poście pisze przecież że to święty z Miry i że żył i robił dobre uczynki. Zreszta wierzę Ci zdecydowanie bo się nawet o tym na religii uczyłam :-)
To co przytoczyłam za pierwszym razem to był fragment 'definicji' św. Mikołaja która była podzielona na dwie części - 1. opis tej baśniowej postaci która zasuwa w saniach 2. świętego historycznego
Także wszystko się zgadza.
Ja przy okazji się dowiedziałam skąd się wzięło to dzieciątko z prezentami.
ale w mim drugim poście pisze przecież że to święty z Miry i że żył i robił dobre uczynki. Zreszta wierzę Ci zdecydowanie bo się nawet o tym na religii uczyłam :-)
To co przytoczyłam za pierwszym razem to był fragment 'definicji' św. Mikołaja która była podzielona na dwie części - 1. opis tej baśniowej postaci która zasuwa w saniach 2. świętego historycznego
Także wszystko się zgadza.
Ja przy okazji się dowiedziałam skąd się wzięło to dzieciątko z prezentami.