Moja już śmiga biegiem ale późno zaczęła chodzić bo miała ponad 14 miesięcy jak się dopiero odważył. A od brata 18 miesięcy jak zaczęła chodzić
Nie zbyt:/ wychodząc z domu serce podchodzi mi do gardla.. Myślałam ze tak sie stresuje jak musze jakaś sprawe zalatwic.. I pojechałam do mamy raz pozniej znow..i za każdym razem robilam sie spocona,slabo mi się robilo... Boje sie ze jak nad tym nie zapanuje nie bede w stanie wyjść z domu..
bol nadal jest taki sam.. Ze mna coś zlego sie dzieje.. Nadal mam leki.. Nie bylam nadal na cmentarzu nie dam rade.. Jestem zamknięta na wsZystko do okola.. Noce są tragiczne..cierpię na bezsennosc.. 4rano o tej dopiero staram sie zasnac.. Zmuszam sie do tego... Drażnią mnie kobiety w ciąży,reklamy szczesliwych mam.. Wiem ze nie powinnam zazdrościć.. Ale nie panuje nad tym. Jeżeli ktoś w towarzystwie mówi ze chca dziecko ja odrazu wycofuje się i zamykam w pokoju.. Na pytanie sasiadow jak malutki.. Mówię dobrze damian z nim siedzi..mimo wolnie.. Ja zwariuje.. Tego bolu zlosci cierpienia tej straty Nie da sie opisac..tej tesknoty..tego nie zrozumienia.. Ja nie wiedzialam ze to tak będzie oddziaływać na mnie...ze tak się cos dzieje w glowie i z cialem mimo wolnie... Czekam nadal ma sekcję.. To będzie kolejny napewno cios..
