Kamilko fajnie,że jesteś. Rozumiem i Ciebie , że chciałas się wyżalić i przeżywałas koleżankę ,ale i rozumiem dziewczyny. Ja straciłam rok temu dziecko i teraz pomimo wielkiej radości ,że znowu jestem w ciązy i wszytsko jest ok, każdy ból, skurcz itd wywołuje strach. Czytanie o negatywnych rzeczach przywołuje wspomnienia i żal. Bardzo tęsknie za moim małym Aniołkiem, ale wiem,że on jest tam gdzie jest mu najlepiej. i wiem,że sie nami opiekuje. Staram się tak myśleć, bo inaczej nigdy bym nei miała kolejnego dziecka i całą ciąże bałabym sie cieszyć. Te które przeżyły cos takiego wiedzą o czym piszę. Dobrze ,że się pojawiły małe radości i dobrze,że pogadałas z koleżanką. Bo fakt,że co nas nie zabije to nas wzmocni. Kobiety po stracie dziecka maja bardzo wiele sily w sobie, bo inaczej zwariowałyby.
No a u nas zapowiada się miły wieczorek. Idziemy do restauracyjki na kolacje . Zaproszenie od znajomych. Także już sobie zapas w żołądku zrobiłam i czekam na powrót męża.
Mała jakaś dzisiaj niespokojna. Kopie mnie , ale tak dziwnie, bo czuję ją jakby w dolnej, tylniej części , jakby kopała moje jelitka i kość ogonową...No pilkarka normalnie
Życze kochane majóweczki miłego wieczoru. Całuski dla wszystkich i miziam Wasze brzuszki
ja cie rozumiem tez zadreczałam męza takimi opowiesciami bo mi ciezko było jak leżałam 2 lata temu na ginekologi i sie nasluchalam napatrzylam i jeszcze jak mi powiedzieli ze nie bede miec dzidziusia a mój Paweł zawsze mi mowil ze ok bedzie on to czuje i sie nie pomylił . pamietam jak sie dowiedziałam ze jestem w ciazy to chodziłam taka heppy przez pierwsze miesiace ze nic nie było mnie w stanie ruszyć 
