Pod koniec lipca maz na 2 tyg urlopu.. ale ja sama nie wiem co robić... bo najbezpieczniej czuje się w domu. Z drugiej strony czuje że wariuje.... nienawidzę ludzi... nic mi się nie chce.. A jak płacze to czuje się jeszcze gorzej bo się nakręcam.... nie mam siły żyć.... brakuje mi wiary w to że jeszcze się uda ;(
Tylko mam wrażenie, że wszyscy oczekują ze zacznę juz normalnie żyć...Oczekująca tu potrzeba czasu, z czasem bedzie Ci lzej. Teraz musisz przejsć swoją załobe tak jak czujesz, nie da się tego przeskoczyć...
Boję się, że braknie mi sił na to , zeby chcieć normalnie funkcjonowac. A co za tym idzie na to żeby wrócić do pracy, dbać o siebie, męża i po prostu jakos zyc
Ale nie musisz znajdywać na to siły chyba, bo po prostu w pewnym momencie to samo przyjdzie, przynajmniej tego Ci życzę :-* nie wymagaj od siebie, żeby musieć być w stanie dźwignąć wszystko to, co Ci na kark teraz spadło... Praca nie zając, z mężem na pewno siebie na wzajem wspieracie, a reszta przyjdzie z czasem [emoji8]
