Hej . Przychodzę do was z dziwną , może nietypowa raczej sprawa . Jestem raczej typem samotnika , często czuje sie niezbyt swobodnie wśród ludzi , a swobodnie wśród nielicznych . Kiedyś byłam bardzo towarzyska , ale przejechałam sie na wielu znajomościach i może to dlatego . Nasililo się to rowniez po porodzie . Cenie sobie teraz spokój , lubię byc sama i po prostu włączyć muzyczkę i ogarnąć dom…odpocząć, tak po prostu …. Sama ze soba , we wlasnym świecie . To dla mnie relaks …. maz to dusza towarzystwa , posiada wielu znajomych …. Przechodzę do sedna . Mamy z mezem syna , ma rok … jego przyjaciel również ma rodzine , maja z żona dwie córki , jedna z nich jest starsza od naszego młodego o 2 miesiące , a druga ma 3 latka . W lato czasem spotykaliśmy się gdzies na spacerze , porozmawiać , były to luźne spotkania, rzadko kiedy umówione , raczej spontaniczne . Oni bardzo czesro proponują spotkania , ale prowadzimy trochę inny tryb życia . Mianowicie mamy rutynę , nasz syn o godzinie 18 jedt kąpany , a o 19 już śpi . Wiem , ze w oczach wielu z was wyglada to żałośnie , Ale dla mnie jesr to bardzo ważne … u nich wyglada to troszke inaczej , bo dziewczynki chodzą spac różnie , czasem o 21 a czasem o 19 . To jeden z powodów dla którego ciężko nam się spotkać . Maz czasem chodził z synkiem do nich , kiedy ja na przykład robiłam coś w domu i potrzebowałam chwili dla siebie . Nie znam ich za długo , raczej to maz ma z nimi lepszy i stały kontakt , ponieważ to jego przyjaciel od wielu wielu lat . Ja natomiast nie czuje się swobodnie w towarzystwie zwłaszcza jego żony . Absolutnie nic mi w niej nie przeszkadza . Jesr bardzo ciepła osoba , ale nie wiem jak to powiedzieć …. Nie mamy o czym rozmawiać , jedynie o dzieciach . Kocham swojego syna nad życie i zrozumcie mnie zle , ale lubię także porozmawiać o innych sprawach . Nie wiem jak to powiedzieć , ale po prostu czuje się niekomfortowo w jej towarzystwie …. I jesr mi z tym zle . Opowiedziałam o tej sytuacji teściowej i mówi ze nie mogę się izolować , ze powinnam iść , aby jej wnuczek miał kontakt z innymi dziećmi . I chciałabym aby miał kontakt z rówieśnikami , zupełnie mi to nie przeszkadza gdy pójdzie z tata pobawić się z dziewczynkami , Ale ja sama gdy muszę iść to mi się płakać chce dziewvzyny …. Na prawdę . Czuje sie zle , czuje sie niekomfortowo , czuje sie zmuszona .zapraszają nas na wspólne wieczory , ale pierwsza sprawa ze synek już czesro o tej porze śpi a druga , ze właśnie mam problem z nawiązaniem relacji z małżonka przyjaciela męża . Bardzo mnie to boli , bo maz uważa ze jestem dziwna i patrzy na mnie jak na wariatkę 
jak zostakam zapytana dlaczego do nas nie przychodzimy to odpowiedziałam , ze kładziemy syna o 19 spac bo tak jest przyzwyczajony . Nie chce nikomu sprawiać przykrości , bo bron Boże nikt mi nic nie zrobił , ale nie chce niczego robić wbrew sobie . Teraz proszę o poradę . Czy jesrem wariatka ?
jak zostakam zapytana dlaczego do nas nie przychodzimy to odpowiedziałam , ze kładziemy syna o 19 spac bo tak jest przyzwyczajony . Nie chce nikomu sprawiać przykrości , bo bron Boże nikt mi nic nie zrobił , ale nie chce niczego robić wbrew sobie . Teraz proszę o poradę . Czy jesrem wariatka ?
Za moim trzeba ciągle biegać, szczególnie jak nie jesteśmy u siebie, bo nie wiadomo, co mu strzeli do głowy. W domu trochę się bawimy w jego pokoju, trochę sprzątamy, ale właśnie wtedy ten czas poświęcam tylko jemu. Jak już ktoś do nas przyjdzie, to mi jest ciężko tak sensownie przeskakiwać od tej osoby do mojego dziecka, więc dla mnie takie spotkania są zwyczajnie męczące.
Mam tak samo. Córka ma pół roku, wolę spotkania z moimi bezdzietnymi koleżankami, które znam od dziecka i rozmowy o wszystkim niż spotkania z bratem mojego męża i jego żona, którzy mają dwoje tylko trochę straszych dzieci i rozmowy o jedzeniu, kupach, szczepionkach, drzemkach. Dzieci i tak wspólnie się nie bawią, moja jest najmłodsza, więc ja musze cały czas uważać, żeby któreś z pozostałych jej nie rozdeptalo 
