Nie wiem,czy Cię to pocieszy,ale nie tylko Ty masz p...ą sytuację z rodzicami. Moi są całkiem młodzi,ale zachowują się jak paralici i nie można na nich liczyć. Też rozwiedli się,jak już byłam na studiach -1 rok i też z inicjatywy mojej mamy. Już kiedyś pisałam,że mam niezbyt dobre relację z mamą-otóż moja mama ma od zawsze depresję i nerwicę odkąd pamiętam i jest mega skupiona na sobie i swoich problemach, więc jej nawet bym nie powierzyła dzieci w opiece,bo ona wciąż myśli o sobie , poza tym jest Królową , której trzeba dzieci zawieść przywieść i po nich posprzątać i być dozgonnie wdzięcznym a potem jeszcze wysłuchasz ,ile dla ciebie zrobiła. Mój tata za to bardzo spokojny człowiek, ciepły serdeczny,ale ciapa- jak dziecko powie ,że czegoś nie zje,to on nie będzie naciskał,żeby nakarmić, często zdarza mu się zdrzemnąć a dzieci w tym czasie robią co chcą. Dodatkowo ostatnio schorowany,bo ma zatorowość płucną .Finał jest taki,że my ZAWSZE ZAWSZE musimy sami sobie ze wszystkim radzić , jak chorujemy to wszyscy w domu i nawet nie ma kto zakupy zrobić. Też mamy swoje Firmy i brak pracy oznacza kłopoty z klientami,ale trochę to olewamy są rzeczy ważne i ważniejsze, teraz jestem w trakcie wypuszczania nowej kolekcji, mamy tysiące ubrań do spakownia i wysłania w cały Świat i w każdej chwili mogę zacząć rodzić,więc jak się zacznie poród po prostu powiadomimy,że będą opóżnienia i w nosie-muszą sklepy poczekać, Świat się nie zawali a rodzina najważniejsza.Na szczęście mam teściów w Szwecji, którzy są Emerytami i mimo 70 lat są bardzo pomocni, dla nich mniejszym problemem jest wsiąść w samolot i przylecieć niż moim rodzicom przejechać z jednej dzielnicy do drugiej z tym samym mieście. Teraz teściowa u nas mieszka aż do mojego rozwiązania,tak żeby P mógł być ze mną przy porodzie. Gdyby nie ona to też rodziłabym sama,ale to co rodziłabym i już

nie przejmuj się!