Witam Kochane!
Wstałam rano cała podpuchnięta od płaczu. Usnęłam dopiero po 2-giej, potem pobudka o 4-tej. Nie daję rady, wiem,że nie znałam Pati osobiście,ale może właśnie przez to, co napisała Beniaminka, że to mogła być każda z nas, odbiera mi radość ze wszystkiego. Nie ma chwili,żebym o Nich nie myślała. Nie wyobrażam sobie właśnie tego bólu po stracie, jakże ogromnej, tych nieuzasadnionych wyrzutów sumienia męża, choć przecież nie jest winien, tego uczucia pustki w domu, tęsknoty dzieciaczków i jeszcze tych rzeczy dla Malutkiej, które tak bardzo będą teraz kolić w oczy i wywoływać ból i złość na los... Dlaczego????
Ja tego chyba nigdy nie pojmę, choć bardzo wierzę w Boga, to nie rozumiem...
-(Co za straszna tragedia, Pati, Weroniczko niech Wam Anioły śpiewają.....Brak słów wobec takiej tragedii..Każda z nas każdego dnia wsiada do samochodu, czy jako pasażer, czy kierowca, może jechać całkiem przepisowo, tak jak mąż Pati a wypadek i tak może się zdażyć:-(chyba na codzień sobie tego nie uświadamiamy, ale takie tragiczne wydarzenia bardzo nas uświadamiają jak ulotni jesteśmy:-(Ja też mam o Pati jak najwięcej pozytywnych wspomnień, taka ciepła, dobra kobieta....Teraz zostało tyle bólu:-(
