witam, ale dyskusja rozgorzała...
jak dla mnie wszystko według sił i możliwości... z pierwszym dzieckiem się bardziej cackaliśmy, z drugim dużo mniej
bo po prostu już nie da rady
wspólne wyjścia do sklepów, CH, czy na targ są koniecznością... targam dzieci gdzie mogę i kiedy mogę, bo nie zamierzam zamykać się z nimi w domu, czy też nadwerężać życia rodzinnego w ten sposób, że jedno zostanie z dziećmi, a drugie pójdzie na zakupy. Za mało mamy tych chwil razem, żeby jeszcze je spędzać oddzielnie;-)
zresztą uważam, że w Polsce jest bardzo ciężko wyjść do ludzi z małymi dziećmi. Wszędzie schody, ciasne przejścia, mało miejsca, tłok w komunikacji publicznej i mało przychylne społeczeństwo. Bo przecież maluch nie zawsze jest słodki i uśmiechnięty, czasami drze papę, jest niegrzeczny, dotyka łapkami lustra czy szyby w sklepie, pluje jedzeniem w restauracji, wszędzie włazi itp.
Ja jestem za tym, żeby wychodzić z dzieckiem gdzie się da, bo to i scala życie rodzinne i kształtuje świadomość społeczną dziecka i uczy różnych codziennych zachowań.
co tu dużo kryć CH to łatwa i szybka rodzinna rozrywka co nie znaczy że najlepsza... ja bywam ale już niedługo bo za dwa miesiące zostanę wieśniaczką :-) strasznie się boję życia poza miastem i strasznie mnie to kręci jednocześnie... ja niestety mam sporo lenistwa w sobie... może dlatego że się napatrzyłam na wypalone matki, pełne żalu gdy dzieci wchodzą w wiek dorastania i dom przestaje na jakiś czas być sercem ich życia... ale bliskość i zaangażowanie to rzecz piękna. uwielbiam długie spacery po parku i zakupy na ryneczku. głęboko wierzę że fast food i słodycze to nie jedzenie dla dziecka i będę toczyć wojny o każdego chipsa tak długo jak nie będzie to oznaczało awantur rodzinnych...
