Wydaje mi się, że każda mama po stracie ma w sobie lęk. Nie taki jak dziewczyny w pierwszej, donoszonej ciąży. Na każde usg czeka się dwa razy bardziej niecierpliwie i z trzesacymi dłońmi, żeby tylko potwierdzić, że z dzieckiem wszystko dobrze, że bije serduszko... Każdy ból brzucha, pleców budzi niepokój. Ja do tej pory boję się mówić o dziecku, nie przeglądam stron z ciuchami i gadżetami dla niemowląt. Uważam, że na ten temat powinno się mówić, a matki które straciły dziecko nie mają trądu, potrzebują zwyklego zrozumienia.
A ja nigdy nie zrozumiem braku empatii i współczucia dla drugiej osoby. Nigdy bym sobie z czegoś takiego nie żartowała ani nie udawała. Miałam też koleżankę której zmarł miesięczny synek, byli praktycznie w tym samym wieku jej z lutego, a mój z marca. Nigdy nie miałam do niej pretensji, że mi o tym powiedziała czy pisała do mnie i się zalila.. Było mi jej tak bardzo szkoda, mimo, że sama miałam dziecko w tym wieku, a 4 lata później ja do niej pisałam i zaliliam się ze swojej tragedii i również mogłam na nią liczyć. Kontakt mamy do dziś i świetnie się rozumiemy, więc nie rozumiem co tu jest za problem. Moje przyjaciółki również dzieci nie straciły, ale zawsze jak coś wspomnę to napiszą jakieś dobre słowo, na więcej nie liczę, bo one mnie nie zrozumieją w 100%, ale nigdy nie usłyszałam nic tak przykrego.. Nie będę nikogo obrażała swoją obecnością i stratą. Nie chcę być na wątku, gdzie sie tylko kłamie.
xPola współczuję Ci starty maluszka,nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie co czujesz. Sprobuj zostać napewno znajdziesz tu dla siebie miejsce
Jak chcesz to równie dobrze możemy popisać na priv .
Zależy po jakich przyjaciółka jest przejściach albo co przechodzi.. Ja po stracie starałam się długo 15 Msc i początki były straszne.. Wieść o czyjejś ciąży jak nóż prosto w serce.. Nie mogłam tego znieść i cieszyć się czymś szczęściem sama przechodząc piekło. To jestem w stanie na prawde zrozumieć, dlatego przyjaciółce która sama 3 razy straciła ciążę nic nie mówię, bo nie chce jej sprawiać przykrości, mieszka daleko, więc i tak się nie widujemy.. Może ona też za jakiś czas doczeka się czegoś dobrego i obie będziemy mogły to razem przeżywać. Ja mam dużo zrozumienia i empatii dla ludzi, życie mnie tego nauczyło. Ludzi po tragediach nie traktuje jak czarnych kotów, mam też znajomą której zginął mąż i mam jej unikać, bo mnie zarazi? Wspieram ją i staram się zawsze być kiedy potrzebuje.Ja niestety bardzo często doswiadczam brak empatii i zrozumienia. Ostatnio nawet doświadczyłam od jakby się wydawało przyjaciółki na wieść o mojej ciąży także może jestem uodporniona. Przykre ale prawdziwe
w tym momencie mam podejscie bardzo zimne. Wynika automatycznie z mojego srodka i tez nia mam zamiaru tego tlumic badz udawac ze jest inaczej, nie oczekuje tez od ludzi wiekszego zrozumienia. Nie doswiadczyli tego wiec nie zrozumieja taka prawda. Obecna ciaze z gory traktuje nie jak dziecko a jak stan, nie mam nawiazanej zadnej wiezi emocjonalnej, nie wiem ja bedzie pozniej ale teraz jest jak jest. Jesli ja strace to poradze sobie chyba lepiej niz z poprzednimi stratami bo od poczatku jestem na to przygotowana choc wcale nie twierdze ze bedzie latwo. Ale bardzo dobrze rozumiem kazda mame ktora ciaze wczesniej stracila, ktora drzy i sie stresuje bo ja przy poprzednich stratach tez drzalam. Ja tez uwazam ze forum jest do wypowoadania wszystkiego co chcemy, tym bardziej ze jestesmy anonimowi. Dlatego wole forum od fb. Jestem na nim ponad 9 lat. Wczesniejsze moje grupy byly wspaniale, wspierajace i cudowne, ostatnia z ciazy z synkiem juz wiele mniej. Wogole zauwazylam ze to ludzie sie zmieniaja na forum, nie wiem czy umiem to wytlumaczyc. Tak jakby w dobie grup na fb lydzie przestali fajnie wypowiadac sie na forach, jakby sposob "szybkich" postow na fejsie ich tak przyzwyczail ze tak samo zachowuja sie tutaj. A jednak forum to forum ma swoj urok.
Nie chciałam tego aż tak roztrząsać, na prawde. Tylko napisałam jedno zdanie w pierwszym poście jaki tu dodałam, że jestem po stracie i nic więcej.. Nikt o nic nie pytał i było ok. Aż tu nagle jedna napisała, że to nie fer, że tutaj o tym piszę.. Ja nie odpowiedziałam swojej historii, bo gdybym napisała od A do Z jak to wygląda.. Jak to jest po stracie to wtedy mogłyby się wszystkie oburzyć, ale nigdy nikomu nie pisałam szczegółów.xPola współczuję Ci starty maluszka,nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie co czujesz. Sprobuj zostać napewno znajdziesz tu dla siebie miejsce
Za to ja mam jutro wizytę i denerwuje się strasznie bo minął miesiąc odkąd byłam ostatni raz i czy kosmowka i z dzidzia wszystko okej.
W czwartek zaś mam prenatalne a wyniki pappa już są tylko kompletnie się na nich nie znam i też mam stres czy wszystko będzie dobrze .
ciężko będzie.. Święta to zleci, ale po nich... Będę czekała jak na ścięcie 
Liczyłam na wizytę chociaż tydzień wcześniej, ale niestety..
