To tak jak ja kiedyś też malowałam teraz jakoś tak....mam ten tekst :-)
Wieczór nadszedł spokojnie i dostojnie, zerknęłam w niebo chcąc zobaczyć paradę gwiazd wesoło migoczących na niebie…niebo zasnute jednak jest chmurami. Wystawiłam twarz na wiatr, który dzisiaj wieje mocno, poczułam jego delikatne muśnięcia na skórze. Zamknęłam oczy chcąc w tej sposób poczuć go mocniej. Lubię to uczucie, gdy wiatr smaga po twarzy wplątuje się we włosy…czuje się jakby mnie oczyszczało ze złych energii. Po chwili poczułam krople deszczu, spadające na twarz….Uwielbiam to uczucie, gdy deszcz obmywa ciało i wiatr je oczyszcza nie można porównać do niczego. To jak spowiadanie się ze złych emocji i myśli, jak odcinanie się od tego, co boli i jest nieprzyjemne, to oczyszczenie nie tylko dla ciała, ale i duszy….
Spoglądam na tafle wody delikatnie marszczącą się w kręgi pod wpływem wiatru,widzę cienie poruszających się drzew, które wiatr nagina pod swoja siłą. Czuje chłód przenikający mnie na, wskroś…ale czuje też zapach lata, zapowiedz ciepła i słońca. Wciągam głęboko ten zapach nie mogąc się nim nasycić. Pragnę tego zapachu więcej i więcej chce by ten zapach zamienił się w słoneczną pogode…to już nie długo, naprawdę nie długo…..
Moje myśli popłynęły leniwie do wspomnień, tych dobrych, pod wpływem, których na twarzy pojawił się uśmiech, weszłam przez chwilkę na swoją wyspe….na swoją wyspę sentymentów i dobrze mi tam było…..
ściągnij sobie i powiększ to nawet poczytasz co pisze 
tylko nie ćwiczysz twórczości swej...
