Przypominam, że dalej nasza forumowa mama potrzebuje Twojej pomocy 💖 Jeśli możesz wpłacić nawet drobną kwotę, to prosimy zrób to Kliknij
To jest mega smutne.
Przypadek beznadziejny szkoda klawiatury
Tak właśnie. Ten sam mechanizm. Nawet psycholog mi o tym mówił.Ale to jest identyko mechanizm jak np. u bezdzietnych, którzy bardzo chcą mieć dzieci, ale się nie udaje. Tak samo u rodziców, którzy chcieliby mieć więcej dzieci, a nie mogą. Tak samo u rodziców po stracie albo u rodziców z chorym dzieckiem.
Kazdy w takiej sytuacji przechodzi żałobę po swpich wyobrażeniach i musi pogodzić się z tym, że życie nie jest takie, jak sobie wyobrażał i jak planował. I to jest normalne. To się przerabia albo samodzielnie w głowie albo na terapii. Ale jak ta terapia nie przynosi rezultatu, no to trzeba się temu przyjrzeć. Moze za mało pracy własnej, może inny terapeuta. Może inna metoda
Jak tu była dziewczyna, która mowiła, że nie moze patrzec na ludzi z dziećmi, bo sama nie może mieć dzieci, to rady ma podobne. Trzeba to przepracować i zaakceptować, bo niektórych rzeczy się nie przeskoczy.
A ten psycholog mówił jak masz dojść do tej akceptacji i ukojenia? Brzmi jakbyś utknęła w jednym punkcie, do tego piszesz, że wszystko wokoło jest cudowne, a o sobie w słowach: "mam beznadziejne podejście". Czy psycholog wie, że szukasz opinii na forum i jakie odpowiedzi dostałaś w tym temacie? Nawet nick sobie wybrałaś skoncentrowany na swoim "niespełnionym marzeniu". Nie wiem, czy obiektywnie to nie jest Twój czas na zakończenie tej "żałoby", czy sama coś ukrywasz i blokujesz się przed pójściem dalej, czy ten psycholog i psychiatra są słabi, ale mam nadzieję, że sobie to poukładasz. Wg mnie prędzej pójdziesz do przodu pod okiem realnego terapeuty albo własnej refleksji np. w wyniku lektury, czasu dla siebie, niż oglądając się na inne rodziny i ludzi w internecie
Ja dałabym wszystko zeby sie z Tobą zamienic...Hej. Czy są tutaj mamy trzech chłopców? Jak sobie radzicie? Jak wygląda życie z samymi chłopcami w domu? Szczerze mówiąc przeraża mnie fakt , że nie doświadcze wychowywania córki... Jestem w ciąży z trzecim synem, nie ukrywam że czuje rozczarowanie... Z jednej strony cieszę się, że znowu będę miała maluszka w domu ale z drugiej jest mi smutno, że nie będzie to dziewczynka o której z resztą zawsze marzyłam. Jak widzę matki z córkami to mam łzy w oczachnie wiem, może to hormony... Czuję się gorsza, dołują mnie komentarze ludzi... Moi synowie są kochani i wspaniali, jestem z nich dumna. Ale to marzenie o córce nie daje mi spokoju... płacze do poduszki jak kładę się spać żeby nikt nie widział , nie mam z kim o tym porozmawiać...
Mam to samo. Trzeci syn ale jakoś nie cieszy mnie ten fakt. Gdybym wiedziała, że będę miała kolejnego syna to nawet bym nie myślała o kolejnym dziecku. Muszę się przyzwyczaić chociaż zawsze będę miała jakiś tam żal, poczucie niespełnienia.
Syn ma 8 miesięcy i poczucie niespełnienia towarzyszy mi cały czas. A najgorsze te komentarze, że jeszcze trzeba postarać się o córkę.... I jak ja to mam prze****ne w życiu. Szok
Sory ale co za debilne takie teksty pieprz.ą? Ja zaraz trzecia córka i też mi, że powinnam mieć syna ale ja odcinam się od takich ludzi. Tylko u mnie też inaczej bo mi wszystko jedno jaka płeć
Dokładnie. Ja w drodze 3 syn. Wiadomo jakieś rozczarowanie było bo mam już na świecie 2 synów ale nie ważna jest płeć. Ważne aby dziecko zdrowe było.
