A dla mojej 162. Całkiem ładnie jak na dziewczynkę.
W ogóle śniło mi się, że czekałam na wizytę u lekarza. W międzyczasie do jakiegoś pokoju weszła położna, która przyniosła karton, w tym kartonie był kocyk, poduszka i dwoje dzieci. Jedno było takie śliczne i normalne, z okrąglutką główką i sobie spało, a drugie miało nieproporcjonalnie duże czoło, szersze niż reszta głowy, jasnorude włosy, brwi i już miało zęby i do mnie coś mówiło i ciągle się śmiało. I ja tak patrzę i mówię czy to moje? A on że tak - bo to był chłopiec. I ja sobie pomyślałam: "o, matko!" no ale jakoś tak patrzyłam na to dziecko, to dziecko się ciągle śmiało i jakoś tak stwierdziłam, że muszę je pokochać takim jakim jest... Ale zaraz potem przyszła moja koleżanka z pracy, która urodziła niedawno dziecko i powiedziała, że to starsze to jej. A moje jest to które śpi. I wzięła to dziecko z dużą głową do siebie na ręce, a ja poczułam ogromną ulgę.
Aż się śmiałam, że to na pewno nie po mnie. I dobrze, nie chciałabym by synek był mały, jak mama. Niech idzie po tacie.
