Witam w ten piękny u mnie słoneczny wtorek :-) (od razu płytszy dołek
)
enya napisałam o tym tyłozgięciu bo jeszcze 14 lat temu jak mnie zbadano po raz pierwszy to kiwali głowami a dziś przodo lub tyłozgięcie uznawane jest za stan fizjologiczny, ot, taka uroda :-) , ja tez jestem "-" a mąż "+", nie dostałam immunoglobuliny bo poroniłam w domu, szpital powiedział, że mam sobie ją wziąć na własny koszt (ok 150 zł zapłaciłam) bo nie byłam ich pacjentką.. Mój lekarz powiedział na wizycie 2 dni po poronieniu, że muszę wziąć i tyle, zapłaciłam więc prywatnie za receptę, którą mi wystawił bo i tak refundacji na to nie ma.
anty2 witaj, zapalam światełko dla Twojego Aniołka
[*], rozumiem Cię bardzo dobrze, ja też bałam się dzieci, negowałam macierzyństwo dość długo, spychałam je w kąt głowy tłumacząc sobie, że mam jeszcze czas, że jeszcze to muszę, że mieszkanie, że mąż, że coś tam.. Teraz widzę, że to był po prostu strach przed porażką, że może nie będę mieć w ogóle dzieci, że może lekarze mieli rację mówiąc mi 14 lat temu, że będę miała problem z dziećmi.. Tak było mi wygodniej myśląc, że na dzieci jeszcze czas. Dopiero gdy zaszłam w ciążę w grudniu wszystko się zmieniło, teraz choćby nie wiem jaki dól mnie łapał będę walczyć o swoje dzieciątko, nawet jeśli znowu pojawiają się kolejne komplikacje. Postaraj się wybaczyć swojemu M, czasem dla mężczyzny pojęcie tego co przeżywamy to coś czego nie potrafią ogarnąć, łatwiej jest im powiedzieć, że przesadzamy, wyolbrzymiamy, cokolwiek. Nie przekreślaj od razu swojego M, daj mu szansę zrozumieć, że dla Ciebie to tragedia, ból i cierpienie. Był w delegacji, może nawet bardzo chciał być przy Tobie, ale nie mógł bo jego posada byłaby zagrożona, nie wiem tego, ale skoro dzwoni to gdzieś tli się w nim człowieczeństwo, porozmawiaj z nim, daj sobie i jemu szansę, bez rozmowy się nie obejdzie. Ja bez mojego męża nie chciałam nawet zostać w szpitalu, byłam w domu, mąż wziął urlop bo mógł, jego szef wiedział o naszej ciąży i nie robił żadnych problemów. Był w tym wszystkim ze mną, załamany, ale zaangażowany w 110% we wszystko co się działo. Długo jeszcze będzie bolało, długo będziesz cierpiała, najlepszym lekiem będzie przytulenie swojego dzieciątka, są tu dziewczyny, które roniły po kilka razy, As76 jest właśnie przed cc, a przeboje od początku, krwawienia, skurcze, leżenie plackiem, szpital, dała radę, za tydzień będzie tulić swoją Karolinkę, bardzo jej tu wszystkie kibicujemy, ma za sobą ogromne i straszne przejścia, ale udało się, nareszcie się udało, jeszcze tylko parę dni. Wierzę, że dla Ciebie i nas wszystkich wyjrzy zza chmur słonko :-)
anisiaj te pierścionki są super, wydrukuję sobie fotkę i zaniosę do jubilera, mam trochę niepotrzebnego srebra, niech mi taki zrobi, tylko niech gdzieś w tym pierścionku upchnie jeszcze mojego męża, poprawię trochę ten pierścionek na swój sposób :-)
jestem dziewczyny i nigdzie się nie wybieram, czasem nie ma mnie 2-3 dni, ale to przez nawał pracy, na pewno przeczytam i odpiszę, dobrze mi tu z wami:-)
Czytam Was codziennie ale jakoś brak weny na pisanie...Mam kryzys i niezbyt dobry humor...Z jednej strony myśl,że byłby to już 31 tydzień,a z drugiej strony ,żeby tą myśl zagłuszyć-jem jem i jem!!!Kuźwa dwa miechy i 5 kg na plusie
jak nie przejdzie to do lekarza.
