Ciąża Po Poronieniu

[Pati.b]

co do kotów a moją sowe pamiętacie?
jejku brakuje mi tego diabelka :-(

 

[kłaczek]

Aniolki, dacie radę - nie ma innej opcji. Bo jak coś to znajdę i nagadam, a nagadać to ja potrafię...

Pati.b - jak sowa jak wiewiór?

 

[agniesiar]

Witajcie, nie mam dziś siły czytać bo miałam gorszy dzień, troszkę popłakałam itp. ale jest juz lepiej juz sie zmobilizowałam.

Wyczytałam tylko że zjola ma zielone światełko - SUPER - bardzo sie cieszę, babo do roboty!!!

Pozdrawiam wszystkie i życzę udanej końcówki niedzieli!!!

 

[kłaczek]

Spoko... Ryczę co chwilę, nawet w autobusie potrafię się popłakać. Chyba norma. Trzymam się kurczowo myśli że znów się postaramy, że spróbujemy, a jednak wszystko pęka na myśl o tej kruszynie której już nie ma. Agniesiar, płacz też jest potrzebny, najważniejsze żeby się w końcu podnieść.

 

[agniesiar]

kłaczek - tylko jak już mi sie wydaje, ze zbudowałam sobie jakieś podstawy, ze mam znów cel, ze zrozumialam, ze tak po prostu widocznie miało być, znów wszystko pęka i znów jestem na początku Ehh... niezła huśtawka, ale dobrze, ze choć są chwile gdy czuję sie lepiej.

 

[kłaczek]

Wiesz co... Mam tak samo. Nie umiem się pogodzić, ciągle mi się szwenda po głowie pytanie dlaczego. Jak sobie juz poukładam, wtłukę w łeb że tak miało być, że to się zdarza, że może maleństwo było (Słowami lekarza bo własnymi tego nie umiem) "niewartościowe", że może po prostu było za słabe żeby żyć i tak jest lepiej... Jak juz sobie to wtłukę w łeb to pojawia się coś co tę całą ideologię posyła w diabły. Albo zgoła nic - godzinka w autobusie bez zajęcia, myśli zaczynają latać spuszczone z roboczej smyczy i jestem ugotowana. Mam huśtawki nastrojów w dodatku a to mi przypomina stare i wcale niedobre czasy - nie jem, nie śpię, mam momenty że dosłownie odlatuję ze śmiechu a potem dno. Zaczynam bardzo serio rozważać terapię i powrót do leków. Na tyle ile trzeba będzie żeby czas pozwolił nabrać dystansu. Jutro w nocy przyjeżdża R. - boję się tego spotkania, nie umiem się nawet cieszyć. Staram się "trzymać pion" w rozmowach z nim, nie obciążać go dodatkowo własnym rozpadem. Boje się konfrontacji.

 

[agniesiar]

kłaczek - to nie jest tylko twój dół, wiem, ze mężczyznom jest łatwiej, wcześniej starałam sie nie obciażać mojego, ale teraz płaczę i krzyczę przy nim - to wbrew pozorom nas zbliża do siebie. Bo dopóki starałam sie robić dobra minę do złej gry - to sie oddalaliśmy - ja byłam zła, ze on myśli, ze to takie proste dla mnie, i byłam zła, ze nie jest tak blisko jak bym chciała, ale On po prostu nie wiedział, ze jest mi potrzebny, ze jest tak źle.

Jesli chodzi o leki by złapać dystans, to twoja decyzja, ja też to rozważałam, ale teraz wszystko wyeliminowałam, dałam sobie czas na "szaleństwo" (innymi słowy na łzy, krzyk, rozpacz, załaobę i smiech - na huśtawkę) trzeba to przeżyć i nie chce sie truć chemią - w mońcy zaraz chce walczyć na nowo, więc organizmu nie ma co oszukiwać i ogłupiać - trzeba walczyć tak jak sie umie, czasem bedzie dobrze, a czasem źle, ale z czasem bedzie lepiej - bo kiedyś w końcu musi!!!

 

[Lilijanna]

życzę udanej końcówki niedzieli!!!

Agniesiar - póki co kończy się nam sobota, daj odpocząć pracującym
Co to płaczliwych dni, kochana każda z nas musi przeżyć swoją żałobę i nie miej do siebie pretensji, mi nawet dziś zdarza się zapłakać za moim Aniołkiem, a co dopiero TY - świeżo po. :-(
Agnieszka – mi też ulżyło po postach dziewczyn i zdecydowania moje D sprzed przytycia mi wystarczyło ;-)

Kaira24 – grzeczna dziewczynka, a śpij kochanie ile wlezie, ja też swego czasu spałam i spałam, a jak nie spałam to gadałam z kibelkiem, ale z perspektywy czasu mało co pamiętam już, radość jest większa, aczkolwiek tamten okres był fajnie „straszny”, jeżeli tak to można określić ;-)

Zjola – super, że zielone światełko, dobadajcie tylko żołnierzyki i do dzieła, w sprawach testu nie pomogę. Uśmiałam się z Twojej przygody z deszczem, choć Tobie pewnie do śmiechu nie było

EdyśG – pozdrowionka i nie przemęczaj się dla dobra Dzidzi i swojego, w miarę możliwości postaraj się robić choć krótkie przerwy

Aniołki – no 8tc jak się patrzy, kciuki już trzymam

Pati – pamiętam jak wklejałaś te zdjęcia i nie mogłyśmy się nadziwić jak on tam siedzi i jeszcze te fotki w łóżku co się zakopał


My wróciliśmy z Poznania i poszliśmy się "na chwilę" położyć, przespaliśmy 5 godzin, tzn. ja wstałam, bo mnie siki zmusiły i głód, A. śpi dalej, ale idę właśnie robić kolację, więc na pewno się mój głodomor obudzi

 

[agniesiar]

Liljanna - masz rację, ale tak bardzo bym chciała by czasem mniej bolało, bo boje sie, ze jeśli pozwolę sobie na zbyt długi czas bólu to nie pozwolę swojemu maleństwu na powrót w zdrowym i silnym ciałku. Wiem trzeba czasu ale On tak wolno płynie...

 

[kłaczek]

U mnie to nie tak. Ja wiem że jemu też jest ciężko, wiem że on stara sie uciec wynajdując sobie zajęcia, nie pozostawiając czasu na myślenie o tym co się stało. Kiedy zaszłam w ciążę ten facet zwariował kompletnie, teraz nasza wcześniejsza radość staje się naszym katem i ja doskonale wiem że on to bardzo silnie przeżywa - mój ukochany jest bardzo wrażliwym człowiekiem - tym bardziej nie chcę mu "dokładać" własnym rozpadem. A prochy... Nie kombinuje w kierunku "ogłupiaczy". Po prostu dobrze znam te objawy, swego czasu leczyłam deprechę i na spokojnym etapie właśnie tak wyglądały nawroty. I one się nasilały. I za cholerę nie chciałabym dopuścić do "full opcji" bo to naprawdę przereklamowane doświadczenie. Poza tym... Poza urlopami R. mieszkam sama, a w ataku depki naprawdę głupie rzeczy przychodzą do głowy i - uwierz mi - bardzo nieracjonalne. Tylko w trakcie inaczej się wszystko widzi. Nie chcę. NIe chcę głupich pomysłów pt. jak to zrobić, dni spędzonych z głową pod kołdrą i totalnej rozsypki. Z resztą nie mogę sobie na to pozwolić, mam zwierzaki które są ode mnie zależne. Dzięki nim z resztą co rano wstaję z łózka.