Wszystkie w sobotę śpią :-)
My też wyjechaliśmy na chwilę :-) żeby uzbierać na wesele :-) tak na pół roku. Potem zjechaliśmy, zaczęło się życie młodej rodzinki w Polsce i nagle się okazało że to bardzo trudne. Na głowie rodziców, w jednym pokoju, mąż 1500 miesięcznie, ja niecałe 500 za wychowawcze, z małym, kosztującym majątek dzieciaczkiem. Zero perspektyw na lepsze, chroniczny brak kasy, życie od 10 do 10. Załamaliśmy się. I nagle nam zaświtało. W Angli mieliśmy przetarte szlaki, wiedzieliśmy już jak z czym i co, okazało się że chętnie męża tu przyjmą do starej pracy. Zaczęliśmy wszystko załatwiać. Baliśmy się jak cholera, bo z małym dzieckiem, na mieszkaniu u znajomych. Nie wiedzieliśmy czy to wypali ale nie mieliśmy nic do stracenia. Na początku było cholernie ciężko, ale i tak lepiej niż w Polsce. Generalnie tu łatwiej żyje się młodym rodzinom. No i mieszkamy tu prawie jak na wsi (tu nie ma wsi tak rozumianych jak w Polsce, tylko małe miasteczka. Wieś to farmy i hektary łąk), cicho, spokojnie, zielono. Nie potrafiłabym żyć w Londynie czy Manchesterze - zwariowałabym w tym zgiełku, pośpiechu!
Mnie mama urodziła mając 39 lat, a moją siostrę jak miała 42 :-) i to po raku piersi. Lekarze jej mówili że nie ma szans na zdrowe dzieci i ryzykuje na własną rękę.
