Dorator i Kota wiem, że macie sporo racji ale to nie jest takie proste. Gdy się widzi swoje fotki sprzed ciąży, gdzie wyglądało się rewelacyjnie i widzi się fotki teraz gdzie dużo więcej odstaje, trochę wisi to jest przytłaczające. W ciągu dnia mam dużo zajęć z Niną: rehabilitacje, logopeda, dużo poświęcam jej czasu w domu. Jestem też matką nadgorliwą w niektórych kwestiach np. jedzenia-myślę, że tylko ja ją nakarmię tak jak trzeba(ta logopeda mnie tak nastawia). Lubię kontrolować wszystko co związane z Niną. Nie mam niestety za często luzu dla siebie. Do czego dążę: mój mąż wyjechał gdy mała miała niespełna 3 tygodnie i do lipca wychowywałam ją w pojedynkę. P. był weekendowym ojcem. Kończył szkołę w Poznaniu. Zapuściłam się strasznie. Czasami nie miałam siły zrobić z sobą porządku i mimo, że mam wspaniałych rodziców i teściów, to nie chciałam często żerować na ich życzliwości, by mieć chwilę dla siebie. To co się działo ze mną po porodzie było dosyć dziwne. Kiedy odwiedzały mnie koleżanki-a żadna nie ma ani męża ani dziecka, to widziałam super ubrane laski, "wykosmetyczone", dopracowane w każdym szczególe. Jestem 1 z moich znajomych, która ma już rodzinę i zanim zadbam o siebie muszę ogarnąć dziecko, męża i dom. Po takim ponad półrocznym "nic dla siebie nie robieniu", prowadzeniem szybkiego trybu życia (bo najpierw rehabilitacja i dziecko, dopiero gdy ma drzemkę to jestem JA) ciężko jest się doprowadzić do ładu. Taką kurą jestem-zdaje mi się. Przykro mi gdy widzę koleżanki, które świetnie wyglądają i choć wiem, że mam powodzenie u mężczyzn i podobam się mężowi to czuję się mniej atrakcyjna. Wyautowana. Moje ciało się zmieniło. Nie spodziewałam się tego-dlaczego-moja siostra jest mniej więcej mojej postury i mimo to, że urodziła syna to ma piersi jędrne, 0 cellulitu, wagę niższą niż ja. Myślałam, że będzie podobnie i było-nie mam rozstępów
) PO CIĄŻY. Ale kiepsko się czuje kiedy wszyscy mi mówią -ostatnio nawet 7letnia kuzynka mego męża- A. chyba Ci się przytyło... A teściowa dokłada i mówi-że teraz fajniej... No to wtedy już wogle czuję się do dupy...
Z garderobą nie jest tak łatwo. Ja mam siostry, które cierpią na zakupoholizm. Nie są w stanie założyć na siebie nawe1/3 ubrań, które posiadają. W zasadzie nosiłyśmy niegdyś ten sam rozmiar i ja dostaję od nich paki ciuchów. W życiu nie kupiłabym sobie takich ubrań, które one mi wysyłają, bo nie stać by mnie na to było, a musiałabym wywalić z 5 szaf...co się nie kalkuluje ;P bo na każdym wieszaku z 8 par rzeczy wisi.
A i spacery - ja dużo spaceruję z Niną i robię nie małe dystanse ale to kropla w morzu. Chciałabym zorganizować sobie rower wieczorami ale zazwyczaj P. ma wtedy piłkę, ryby. Muszę chyba jednak wypracować z nim jakiś kompromis.
To takie najbardziej aktualne fotki. Może się komuś wydać to śmieszne ale ja całe życie miałam niedowagę, czasami nawet niedowagi było około 15 kilo. Mam 172cm i waga w której czuję się dobrze to 55kg. Jak ważę więcej czuję się chora, mało atrakcyjna i każdy mój ciuch pęka w szwach. W ciąży dobiłam do 71kg. Najwięcej ile w życiu ważyłam. 10 dni po porodzie spadło mi 10kg. Później reszta a teraz jest 59kg. To dla mnie za dużo i się męczę. Mam zajebisty cellulit. Nie jestem za używaniem kremów, oczywiście używam balsamów i tak dalej ale wydaje mi się, że to nic nie daje, chciałabym się więcej ruszać. Rowerować. Niestety nie udaje mi się to, zawsze coś innego staje na drodze albo jestem już tak zmęczona, że padam na twarz i fizycznie nie ogarniam więc jako sport czytam książki 
