Witajcie
mam termin na 15 maja, ale teraz to bardzo się martwie. W sobote plamiłam, w niedziele mąż pojechał do szpitala po tabletki na podtrzymanie ciąży a we wtorek dowiedziałam że mam 5 mm krwiaczka, ciąża zagrożona wiec luteina, duphasteron i... leżenie.
Martwie się o maluszka bo wiem, że teraz może być różnie.
Od początku ciąży stres stres stres. Jak przekonac mężą, że nie jestem leniem jak to już stwierdził) tylko w pierwszych tygodniach nudności i senność to normalne objawy, wiec po pracy marzylam tylko by choć na 10 minut przytulić głowe do poduszki. Jak doprosic sie o pomoc (przy okazji dowiedzialam sie że pomimo ze przcuje tak samo ciezko jak on, to obowiązkiem kobiety jest sprzatanie i gotowanie, bo on po pracy musi odpocząć. - szkoda że to wszystko wyszlo dopiero teraz...
Stres jak powiedziec szefowi o ciąży. Prace swoją bardzo lubię a czasy wiadome...
W pracy miałam w planie poinformowac szefa o moim "rozmnożeniu" w grudniu, ale maluch zadecydował za mnie, bo chwilowo przbywam na L4. Mam nadzieje że wszystko będzie ok, dzidziuś okaze się być siłaczem i wytrwa a jego mama bedzie mogła wrócić do pracy i normalnego życa. Dzięki Bogu am możliwość pracowania w domu, inaczej myśli by mnie już zupełnie załamały

Dodatkowo zero wsparcia ze strony męża, który nie rozumie że ciąża zagrożona wiec trzeba leżeć nie znaczy, do pracy nie chodzisz wiec mieszkanie ma byc wysprzatane a goracy obiad ma czekac na pana i wladce.
Jestem juz zupełnie sfrustrowana bo nie da sie wszystkichzadowolić. Męża, szefa a przede wszystkim siebie, bo dla nie najważniejszy jest skarb który ma już 9 tygodni.
Powoli naprawde mam dość