Zaszłam w nieplanowaną ciążę. Po szoku przyszła radość, chyba hormony mnie trochę ogłupiły bo niczym się nie martwiłam. Niestety poroniłam w 6tc. Było to ciężkie przede wszystkim fizycznie. Psychicznie to bardzo się o siebie bałam. Tydzień cierpiałam. Ból był nie do zniesienia pomimo leków. Dzisiaj cieszę sie, że to przetrwałam. Problem pojawił się pózniej - facet chce starać się o dziecko.
Moje myśli… no nie. Nie chce znosić takiego bólu, poród musi boleć jeszcze bardziej, często wiąże się z dodatkowymi procedurami medycznymi a ja się ich wszystkich ogromnie boję. Nie chce znosić fizycznego dyskomfortu. Nie ma we mnie chęci na to.
Myśląc dalej doszłam do wniosku, że nie mam na tyle stabilnej sytuacji życiowej (w perspektywie zmiana zawodu, nie mam mieszkania itp) za to ma to wszystko mój facet ale czułam, że to egoistyczne z jego strony, że wymaga czegoś co postawi mnie w jeszcze gorszej sytuacji niż jestem obecnie a sam wszystko sobie w życiu zabezpieczył… Nie chce takiego życia dla siebie.
Piszę tutaj bo widzę ile tu jest kobiet po trudnych przejściach i znacie ciężar rodzenia i wychowywania dzieci.
Proszę o rady
Moje myśli… no nie. Nie chce znosić takiego bólu, poród musi boleć jeszcze bardziej, często wiąże się z dodatkowymi procedurami medycznymi a ja się ich wszystkich ogromnie boję. Nie chce znosić fizycznego dyskomfortu. Nie ma we mnie chęci na to.
Myśląc dalej doszłam do wniosku, że nie mam na tyle stabilnej sytuacji życiowej (w perspektywie zmiana zawodu, nie mam mieszkania itp) za to ma to wszystko mój facet ale czułam, że to egoistyczne z jego strony, że wymaga czegoś co postawi mnie w jeszcze gorszej sytuacji niż jestem obecnie a sam wszystko sobie w życiu zabezpieczył… Nie chce takiego życia dla siebie.
Piszę tutaj bo widzę ile tu jest kobiet po trudnych przejściach i znacie ciężar rodzenia i wychowywania dzieci.
Proszę o rady
