samasamotna jesteś teraz jeszcze młodziutka i to co ci się może wydawać miłością i szczęsciem wcale nie musi nim być... zreszta pewnie za jakiś czas jak ci się pozmienia i poznasz kogoś naprawde wartościowego kto bedzie się tobą opiekował i świetnie bawił z twoją córeczką.. to będziesz sobie mówić że dobrze że to minęło. Mi też się wydawało kiedyś że byłam szczęsliwa z ojcem Adaśka a po jakimś czasi zrozumiałam ze gdybym z nim była to zatukłabym go wałkiem przy pierwszej okazji i przez reszte zycia bym go gnębiła za wszystko, a sama bym na tym najbardziej cierpiała. A ja potrafie być strasznie upierdliwą i zgryźliwą babą. Lepiej nie rzucać się w wir tylko czekać. Za dwa miesiace minie rok jak aspirant mi się pierwszy raz oświadczyl, ja przyjęłam... a potem zerwałam zaręczyny. I myslę że dobrze zrobiłam bo przez ten czas nauczylismy sie duzo szacunku do siebie i wlasnych oczekiwan i sprawdzilismy sie w wielu sytuacjach z jakims psychicznym komfortem, ze jednak nie jestesmy ze soba zwiazani do konca zycia i mamy czas na wszystko ,a nikt poza nami na tym bardziej nie ucierpi.
. teraz jak o tym pomysle to mam ochote walna czolem w sciane i to zeby zabolalo mnie jak cholera, zeby znowu tego nie zrobic. teraz tez mam takie mysli, ale nie chce sie juz osmieszac, tym bardziej, ze nie wyobrazam sobie zycia z nim, przy jego boku. Prawda jest taka, ze cholernie go kocham, mysle o nim nawet kilkanascie razy dziennie, ale na tym sie konczy. zyje nadzieja, ze pewnego dnia wstane i dopiero wieczorem uswiadomie sobie, ze dzien minal mi bez glupich mysli i wierze, ze taki dzien nadejdzie
