Bo to przechodzi! gdyby tak nie było, to była by tragedia!!!
Tylko, że jak czekasz na pierwsze dziecko, czytasz książki, gazetki i widzisz siebie nad słodką kruszynką jak karmisz ją w parku i generalnie idylla a tu rodzi się dziecko i... to naprawdę tak wygląda. Ja sikałam rano jak M był jeszcze w domu a potem jak wracał z pracy po 17, piersi krwawiły mi 6 tyg - potem musiałam je smarować trzema różnymi maściami... pierwsze trzy miesiące to naprawdę hard core i lepiej być na to - moim zdaniem -przygotowanym. Wyobrażamy sobie swoje dziecko przed porodem jakoś - a tu rodzi się bardzo KONKRETNY człowiek, z bardzo konkretnym i NIEZALEŻNYM od Ciebie charakterem - i co tu dużo mówić trzeba się jak to śpiewa WuWei "Nauczyć siebie" (ja ten kawałek prawie cały czas śpiewałam Anielce), ale z czasem to przychodzi i jest upragnina idylla i karmienie z uśmiechem na ustach w parku...
Ja naprawdę sporo sie naryczałam bo myślałam, że coś ze mną jest nie tak - co robię źle? Teraz wiem, że wszystko robiłam dobrze... to moim zdaniem straszne, że się robi młodym matkom wodę z mózgu i nie uprzedza o trudnościach. Do tego kobiety czasem mają skłonność do dobijania tekstami w stylu - moje dziecko to, to, albo tamto a Ty tu ledwo zipiesz... a potem okazuje się, że one tez ledwo dają radę tylko zgrywają się na takie heroski!
Ostatnia edycja:
jakos nie umialam zasnacwczoraj
