Znam doskonale to uczucie, tego się nie zapomina, nigdy… w 2016 poroniłam swoją pierwszą ciążę w 10tc, w następną zaszłam 4 lata później a i tak mocno się stresowałam aż do porodu. Czasami myślę sobie o tym aniołku i moich późniejszych dziewczynkach… i tak naprawdę nigdy się nie przewidzi co będzie. U mnie każde poronienie było „bezobjawowe”, tzn. objawy miałam jak w zdrowych ciążach, po obumarciu zarodków dalej wymiotowałam, miałam mdłości i resztę. U Ciebie niewiadoma z powodu głównie wymiarów, bo serduszko się pokazało, a ja Ci powiem, że z moim synem byłam u tego samego lekarza po dwóch tygodniach i niby zarodek urósł tylko o 3 dni, też się zestresowałam okropnie, ale potem poszłam po czasie już do innego lekarza i ciąża normalnie co do dnia z miesiączki, serduszko pięknie biło. Także i takie historie się zdarzają. A beta Ci rosła, co prawda już nie tak spektakularnie, ale i z takich wartości mogą być zdrowe ciąże. Głowa do góry, do poniedziałku już niewiele czasu zostało
Zobaczymy jak wyjdzie.
trzymam kciuki, żeby siły się wyrównały 
ale wiem że najrozsądniej będzie, jeśli jedna osoba się za to zabierze
myślę, że jak jest się w ciąży po stracie/stratach to ten stres i strach jest bardzo silny 
mi beta słabo przyrastała na początku ciąży z córką. Urodziła się o czasie 10/10 apgar, po 4 latach stwierdzone spektrum i ADHD niedawno. Nie wiem czy to obowiązywać, biorę co jest w sensie skupiam się na poprawie jej stanu, ale nie raz takie myśli mnie nachodzą czy to wtedy był wyznacznik. Prócz tego, miałam wlew dożylny oksytocyny, całą kroplówka zeszła w 20minut. Kobiety mają mnóstwo hormonów i uczuc, a jeszcze w ciąży gdzie szaleją hormony to już w ogóle ciężko nerwy i uczucia opanować. Trzymam za nas wszystkie kciuki ciężaróweczki 
