moi rodzice są spoko. Bardzo nam pomagają - ale moja mama ma czasami swoje schizy i mi lamentuje np. o pracę, ale wiem że się martwi i troszczy - chociaż takie codzienne marudzenie doprowadza do szału. 
ale to co tu u mnie w miasteczku i w promieniu 40 km zrobiło się z pracą to masakra! Ile razy próbowaliśmy swoich sił w większych miastach, oczywiście dostanie się pracę ale za 1200 zł ... a opłać wynajem mieszkania itp. Ja z kolei nie znalazłam nic zero odzewu na rozniesione CV itp, a G pracował przeważnie na delegacji ... i w końcu firma zbankrutowała i wróciliśmy do moich rodziców. I tak tu mieszkamy rok. Mój G nic nie mówi, ale sama widzę,że nie jest zadowolony nie tyle co z pracy jak wynagrodzenia ... Szału nie ma to fakt... Teraz ma szansę dostać umowę na stałe ale nie wiem co zrobi, bo mu się marzy pójść do wojska. Stara się o przyjęcie 1,5 roku i teraz niby jest już 5 w kolejce i może w maju mu się uda i widzę jak codziennie z utęsknieniem przegląda stronkę wojska polskiego 
A prace znajdziesz. Będziecie próbować teraz sami czy dalej z monitoringiem?
zawstydzona/y: ale po prostu brak pracy mnie męczy i to strasznie, bo czuję się jak życiowy nieudacznik 
:-( - człowiek młody, chce pracować a tu nie ma dokąd! I to cholera jest niesprawiedliwe bo wszędzie liczą się układy! straszne to. I faktycznie jak nie myślałam o niczym,nawet nie planowałam dziecka udało się i nawet nie wiem kiedy. No teraz mamy przerwę od monitoringu, przy okazji zrobimy badanie nasienia i w okolicach luty/marzec kolejna stymulacja. Oczywiście nie będziemy się zabezpieczać, jednak człowiek ma nadzieję,że się uda bez stymulacji
z tymi układami to tak właśnie jest, jak nie ma Ci kto pomóc to jest ciężko, i niestety znam to ze swojej historii. Może właśnie Wam się uda, nie trzeba będzie stymulacji? Trzeba myśleć pozytywnie, tyle kobiet zachodzi w ciąże właśnie wtedy jak odpuszczają tą gonitwę za dzieckiem Wiem że łatwo się mówi, bo w mojej głowie, też są różne myśli i ciągle o jednym. 
