Witajcie :-)
Dopiero dzisiaj się zalogowałam, chociaż przeglądam to forum od paru miesięcy. Jakiś czas temu uświadomiłam sobie, że czas nieubłaganie ucieka. W sierpniu stuknęła mi trzydziestka stwierdziłam, że może pora pomyśleć o dzieciątku. Muszę się jednak przyznać ze wstydem, że odczuwam ogromny strach. Zazdroszczę tym z Was, które mają tak wielką determinację w staraniu się o dziecko ( macie w sobie tyle miłości) Ja nie noszę w sercu tak silnego pragnienia, to raczej rozsądek podpowiada mi, że najwyższa pora. Czuję się z tym źle i jestem zagubiona. Zastanawiam się,czy to wygodnictwo czy egoizm, że boję się się zostać mamą.Z drugiej strony wiem, że z każdym rokiem coraz trudniej będzie mi podjąć tę decyzję. Gdy miałam lat 25 wszystko wydawało mi się proste . Dziś boję się odpowiedzuialności na całe życie, tego, ze nie będę dobrą mamą i tego że urodzę chore dziecko i nie będę wstanie temu podołać. Z drugiej strony boję się także tego, iż okaże się, że nie będę mogła zajść w ciążę(((Wybaczcie jeżeli przynudzam, ale musiałam to z siebie wyrzucić.
Ale jeśli tak to odebrałaś ...BARDZO PRZEPRASZAM
już mniej kaszlę i katar mi przeszedł, dziś nawet na sport sobie pojechałam, żeby się trochę rozruszać:-) a wczoraj byłam u fryzjera w końcu..matko!!! wyglądałam już strasznie! teraz mam świeżutki blondzik na łepetynie
