Wszystko co napisałaś to niestety smutna prawdaJa bym sprobowala z adopcja zarodka u was zarodki byly slabe wiec to moze ich wina i dopiero jakby to sie nie udalo to podjela sie normalnej adopcji, adopcja trwa 2 lata o niemowle bardzo trudno poza tym dzieci w placowkach bardzo czesto sa z rodzin patologicznych gdzie matka pila albo cpala. Rodzac swoje masz pewnosc ze w ciazy o siebie bedziesz dbala a jak urodzisz to kochala i jego potrzeby emocjonalne beda zaspokojone bo dziecko ktore nie zazna milosc do 2 roku zycia to bardzo czesto ma juz zabuzone wiezi i moze miec potem problemy emocjonalne i np nigdy was nie pokochac albo nie umiec zbudowac prawdziwej zdrowej relacji niestety :-( uwazam ze adopcja musi byc bardzo przemyslana i swiadoma bo dzieci w placowkach to najczesciej dzieci uposledzone lub z duzymi problemami ktore czesto objawiaja sie pozniej. A i czesto pozniej chca kontaktu z rodzina biologiczna ktore czesto staka sie duzym obciazeniem dla rodzicow adopcyjnych
Mojego przełożonego siostra prowadzi dom dziecka. Niestety jest bardzo dużo „zwrotów”, ale nie takich bezmyślnych, tylko okupionych u rodziców adopcyjnych łzami, cierpieniem i wieloma miesiàcami zastanawiania się przed tą drastyczną decyzją, kiedy już wszystkie środki wychowawcze zawiodły, a rodzice są bezsilni. To prawda, że dzieci w przewazajacej czesci nie sa w stanie nawiązać więzi i pokochać rodziców. Ostatnio jedna para po 9 latach od adopcji oddała swojego adoptowanego syna, bo nie mogli sobie dać z nim rady. Rujnował im życie, okradał, wynosił z domu co się dało, śmiał im się w twarz. Byli w rozsypce emocjonalnej, bo urządził im piekło. Miał kuratora, ale miał to gdzieś. Ich małżeństwo wisiało na włosku. To nie jest historia odosobniona, bo takich w tym domu dziecka zdarzyło się podobnych 
