Staraczki 2022

[Mmiiaa]

A ja mam 3 pryszcze na szyi ! Miala tak któraś?


Ps. Serio mam dziwne 3 pryszcze ....

Nie doradze ci bo ja mam tylko jednego XD

 

[Deess.]

"A może Wy nie wiecie jak to sie robi?"

no wiedzą, ze " raz dwa i już "

 

[Ceonis]

a wez, już uwierzyłam czyli faktycznie lepiej ten cykl odpuścić a od przyszłego cieszyć się sobą, trochę bardziej intensywnie w okolicach owulki

U mnie podobnie jak u @pluto_nova seksy są jak za pierwszym razem ani razu nie miałam tak, że myśl, że to owulka to trzeba. Zawsze robimy to z przyjemnością. A przed chwilą była powtórka, bo dzisiaj czuje potrzebę wypełnienia, i to mocnego

 

[Bibi89]

U mnie podobnie jak u @pluto_nova seksy są jak za pierwszym razem ani razu nie miałam tak, że myśl, że to owulka to trzeba. Zawsze robimy to z przyjemnością. A przed chwilą była powtórka, bo dzisiaj czuje potrzebę wypełnienia, i to mocnego

Jezu a u mnie libido serio jakieś słabe... w poprzednim cyklu (pierwszym po CP) było może ze 4-5 razy ? Masakra jakaś...

 

[Carnation]

No ja właśnie tez nie mam za bardzo z kim oprocz was…

Nie było mnie przez cały dzień i widzę, że już trochę zmieniacie temat, ale muszę bo się uduszę.

Ja też czuję, że rozumiecie najlepiej to co aktualnie mam w głowie.
Wszyscy z mojego otoczenia przeszli już do normalności nad moim poronieniem. Nikt nie pyta, najwyraźniej uznali, że czas zaleczył ranę. Dzisiaj nawet szef przez telefon zasugerował, bym skróciła L4 i wróciła wcześniej.
A ja czuję się zawiedziona, smutna, zla. Czuję, że życie jest niesprawiedliwe. Widząc kobiety w ciąży ryczeć mi się chce.
Przez miesiąc od poronienia rozpacz przeszła w jakiś permanentny smutek, nostalgię.
Nie mam z kim o tym porozmawiać bo odsunęłam się od wszystkich. Niby jestem i funkcjonuje, ale tylko ciałem. Duchem jestem gdzie indziej.

Wczoraj byl dzień, na który umówione miałam badania prenatalne, których już nie było sensu robić bo nie ma już dziecka. I tego akurat dnia, w którym ja przeżywałam od nowa niesprawiedliwość straty ciąży mój kolega z pracy został ojcem i spamował zdjęciami ze szpitala, a dziewczyna z mojego zespołu zadzwoniła żeby mnie powiadomić, że jest w ciąży.
Jak bym zderzyła się ze ścianą - tak się czułam po tej pieprzon*j środzie.
To się chyba nigdy nie skończy. Wyć mi się momentami chce z bezsilności.

 

[Deess.]

Jezu a u mnie libido serio jakieś słabe... w poprzednim cyklu (pierwszym po CP) było może ze 4-5 razy ? Masakra jakaś...

u mnie to samo , brak chęci max ... jeszcze @ się zbliża

 

[MamaR]

Ja od kilku dni miałam humor jak zryty beret, tylko bym spała i nic nie robiła mimo pięknej pogody. Na szczęście mam pracę i dzieci którymi muszę się zająć. Dziś 8dc (licząc plamienia 11dc) i myślałam że już mi się okres skończył, były sexy i zaś krwawie. Ale humor mi się mega poprawił i znów mam chęci do życia. Zrobiłam pierwszy test owulacyjny od grudnia i są dwie piękne kreski, jeszcze nie pik ale spodziewałam się jednej w tym dniu cyklu. Oczywiście wszystko w apce zanotowane i żałuję że nie kupiłam termometru bo mój owulacyjny się zgubił. Wogole to na USG lekarz mówił że cieniutkie endometrium po tym łyzeczkowaniu a tu okres obfity 8 dni Czyli coś tam urosło, że tyle leci.

 

[Sarenka1993]

Nie było mnie przez cały dzień i widzę, że już trochę zmieniacie temat, ale muszę bo się uduszę.

Ja też czuję, że rozumiecie najlepiej to co aktualnie mam w głowie.
Wszyscy z mojego otoczenia przeszli już do normalności nad moim poronieniem. Nikt nie pyta, najwyraźniej uznali, że czas zaleczył ranę. Dzisiaj nawet szef przez telefon zasugerował, bym skróciła L4 i wróciła wcześniej.
A ja czuję się zawiedziona, smutna, zla. Czuję, że życie jest niesprawiedliwe. Widząc kobiety w ciąży ryczeć mi się chce.
Przez miesiąc od poronienia rozpacz przeszła w jakiś permanentny smutek, nostalgię.
Nie mam z kim o tym porozmawiać bo odsunęłam się od wszystkich. Niby jestem i funkcjonuje, ale tylko ciałem. Duchem jestem gdzie indziej.

Wczoraj byl dzień, na który umówione miałam badania prenatalne, których już nie było sensu robić bo nie ma już dziecka. I tego akurat dnia, w którym ja przeżywałam od nowa niesprawiedliwość straty ciąży mój kolega z pracy został ojcem i spamował zdjęciami ze szpitala, a dziewczyna z mojego zespołu zadzwoniła żeby mnie powiadomić, że jest w ciąży.
Jak bym zderzyła się ze ścianą - tak się czułam po tej pieprzon*j środzie.
To się chyba nigdy nie skończy. Wyć mi się momentami chce z bezsilności.

nie będę mowić że wiem co czujesz bo nie wiem, nie przeżyłam straty, nigdy nie ujrzałam nawet dwóch kresek…
Jest mi bardzo przykro i chciałabym przytulić Ciebie i wszystkie te dziewczyny z wątku, które muszą po takich przeżyciach przejść do porządku dziennego mimo że serce nie jest i może nigdy nie będzie na to gotowe.
Dopiero będąc tu na forum zobaczyłam jak długą drogę trzeba pokonać żeby spełnić swoje marzenie, a wielu z nas to się wciąż nie udaje… Często mijając kobiety w ciąży nie zdawałam sobie sprawy z tego, że wśród nich są wieloletnie staraczki, kobiety po stratach, zmęczone, bezsilne, żyjące w ciągłym strachu czy tym razem się uda donosić brzuszek do końca…

 

[Ladycarooo]

U mnie podobnie jak u @pluto_nova seksy są jak za pierwszym razem ani razu nie miałam tak, że myśl, że to owulka to trzeba. Zawsze robimy to z przyjemnością. A przed chwilą była powtórka, bo dzisiaj czuje potrzebę wypełnienia, i to mocnego

No u nas na poczatku z seksem bylo tak se wiec wolalabym do tego nie wracac może gdyby u nas normalna czestotliwosc byla co 2 dzień tez bym nie myslala, ale my mamy fazy, ze czasem codziennie, a czasem 1.5 tyg nic. Wiec sila rzeczy mysle o tym jak to logistycznie rozplanować xD

 

[Ladycarooo]

Nie było mnie przez cały dzień i widzę, że już trochę zmieniacie temat, ale muszę bo się uduszę.

Ja też czuję, że rozumiecie najlepiej to co aktualnie mam w głowie.
Wszyscy z mojego otoczenia przeszli już do normalności nad moim poronieniem. Nikt nie pyta, najwyraźniej uznali, że czas zaleczył ranę. Dzisiaj nawet szef przez telefon zasugerował, bym skróciła L4 i wróciła wcześniej.
A ja czuję się zawiedziona, smutna, zla. Czuję, że życie jest niesprawiedliwe. Widząc kobiety w ciąży ryczeć mi się chce.
Przez miesiąc od poronienia rozpacz przeszła w jakiś permanentny smutek, nostalgię.
Nie mam z kim o tym porozmawiać bo odsunęłam się od wszystkich. Niby jestem i funkcjonuje, ale tylko ciałem. Duchem jestem gdzie indziej.

Wczoraj byl dzień, na który umówione miałam badania prenatalne, których już nie było sensu robić bo nie ma już dziecka. I tego akurat dnia, w którym ja przeżywałam od nowa niesprawiedliwość straty ciąży mój kolega z pracy został ojcem i spamował zdjęciami ze szpitala, a dziewczyna z mojego zespołu zadzwoniła żeby mnie powiadomić, że jest w ciąży.
Jak bym zderzyła się ze ścianą - tak się czułam po tej pieprzon*j środzie.
To się chyba nigdy nie skończy. Wyć mi się momentami chce z bezsilności.

Kurde, czytam Twoj post z pół zamkniętymi oczami bo trochę zasypiam ale zlapal mnie za serce. Jutro Ci na niego odpisze, bo nie może być niezauważony.