GRUDNIOWE MAMY 2010 :) wątek główny!

[mamolka]

mamolka - bunt to jest 2,5 latka, 2-latki nie są takie złe...

to ja już wysiadam z tego pociągu

 

[missiiss1301]

sunflower kciuki trzymam zeby to nie bylonic groznego &&&&&&&&&&

lwiczka wez mi nawet nie mow te zapachy snieg swiatrelka wszedzie, koledy jajciu i ja w marzeniach mmm

a ja dzisiaj robie knedle z truskawkami bez ziemniakow z gazety maluszek ciekawe jak wyjda

 

[lwiczka82]

Antylopka ale żeś mi smaka narobiła,aż muszę się wycierać żeby klawiatury nie pochlapać hi hi idę coś wszamać żeby moje ślinianki odpoczeły

mamolka ja już dawno wysiadłam hi hi ,moja mała to potrafi na głowe wejść. A bunty i rewolucje są na porządku dziennym:-)

 

[ewa86]

a ja dzisiaj robie knedle z truskawkami bez ziemniakow z gazety maluszek ciekawe jak wyjda

Ja zawsze robię knedle bez ziemniaków I są pyszne - dużo lżejsze od ziemniaczanych

3. w seminariach zmienia się współlokatorów co pół roku żeby się do siebie nie przyzwyczajali i nie wolno im się przyjaźnić (dla mnie to gorsze do sekty) po 4. to kościół jest dla ludzi a nie ludzie dla kościoła. Znam przypadki nieudzielenia slubu bo panna młoda miała ramiona odkryte - pan młody musial ściągać marynarkę i dać Młodej żeby mogli się pobrać...

Łoo... Z tymi seminariami to pierwsze słyszę. A mam paru znajomych w seminariach i nowicjatach. Nikt ich nie wywala za przyjaźnie Już bez przesady - nie wierzcie we wszystko, co ludzie mówią.
A Kościół to ludzie Chyba nikt o tym dziś już nie pamięta.
Co do ślubu, to żeby być ścisłym - udzielają go sobie małżonkowie, ksiądz tylko błogosławi Oczywiście nikt nie powinien im tego błogosławieństwa odmawiać jak już przyszli - i z tego, co piszesz, to w tym przypadku jednak uroczystość się odbyła. A młodzi też mogliby czasem pomyśleć. Też miałam odkryte ramiona na weselu, ale na ślub założyłam bolerko z krótkim rękawem. W końcu ślub był w świątyni, już samo to miejsce wymaga pewnego szacunku, nie mówiąc już o Osobie, przed którą się tam staje - a zakładam, że jak ktoś już tam przychodzi, to w to wierzy. Gdyby ktoś założył na wizytę u prezydenta koszulkę na ramiączkach, to wszyscy by się oburzali. To czemu tak trudno zrozumieć, że w kościele też jakiś dress code obowiązuje?
W innych religiach nie można np. wchodzić w butach do świątyni albo faceci muszą mieć zakryte głowy - nikt się nie oburza, każdy szanuje zwyczaj i tradycję. Tylko z tym katolicyzmem zawsze jakiś problem...

 

[użytkowniczka r]

U nas naszczęście sie bez leków obyło i okazało się, że za bardo cchciałam ale tekst powalił mnie na kolana. Normalnie wyszłam i drzwiami trzasnełam...Durny babsztyl...

Też tak miałam,że chyba za bardzo chciałam i dlatego nie miałam.Doszedł pewnie do tego stres bo dziwnym trafem nie całe 2 miesiące po tym jak się zwolniłam zaszłam w ciążę heh,ale może to też nie mieć znaczenia.
Bodzinka Na twoim miejscu też by mnie szlak trafił,ale nic nie poradzimy ludzie tacy już są,nie wiedzą co i jak a gadają jakby byli najmądrzejsi.

 

[asjaa]

Łoo... Z tymi seminariami to pierwsze słyszę. A mam paru znajomych w seminariach i nowicjatach. Nikt ich nie wywala za przyjaźnie Już bez przesady - nie wierzcie we wszystko, co ludzie mówią.

hmm, ja częściowo wierzę, bo co nieco słyszałam od takich 'uciekinierów' z seminarium a ponadto wiele lat temu uczestniczyłam w Oazie (Ruch Światło-Życie) i tam miałam okazję poznać księży z nieco gorszej strony
a o tym, że księża to tylko ludzie - to dobrze byłoby, gdyby oni sami o tym pamiętali... (miałam kiedyś taką sytuację przy konfesjonale, że nie wiem, kto tam po drugiej stronie kratki siedział, raczej to nie był człowiek) Niedawno natomiast rodzice dzieci, które nie siedziały karnie w ławkach zostali delikatnie mówiąc wyproszeni wraz z dziećmi z kościoła. Była to msza dla dzieci. A dodam, że nie było jakichś wrzasków i biegania.
Jednak uczciwie przyznaję, że są również wspaniali księża, którzy naprawdę kierują się powołaniem. U nas tez tacy byli, min. ksiądz, który udzielał nam ślubu - tylko z reguły są rok-dwa i są przenoszeni:-(
sorki, że tak się rozpisałam;-)

sunflower trzymam kciuki, mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze!

 

[użytkowniczka r]

Tunia tak mi przykro z tego powodu co Was spotkało,ale masz cudowna rodzinę: wspaniałego męża a niedługo na świecie pojawi się Wasza ukochana,wspaniała córunia,czego chcieć więcej? Będzie dobrze.Ściskamy Was mocno z niuniem

 

[Izu/-]

Z całym szacunkiem dla osób, które nie mogą mieć dzieci (mogę sobie tylko wyobrażać, jakie to uczucie), ja bym jednak w pierwszej kolejności zajęła się tymi już narodzonymi, które "nie mogą mieć" rodziców. Pracowałam jakiś czas w domu dziecka z 3- i 4-latkami i do końca życia tego nie zapomnę... Ciężko oceniać, komu jest trudniej - tym dorosłym czy tym małym. Wszyscy cierpią nie ze swojej winy. Ale nie można zaprzeczyć, że problem domów dziecka jest ogromny. I jakoś mniej się o nim trąbi w mediach. Nie rozumiem dlaczego...

Ewo, poruszyłaś bardzo dobry temat. pracowałaś to wiesz że dzieci w domach dziecka nie mają uregulowanego statusu prawnego. U mnie w rodzinie "staraliśmy" o adopcje. Każdy to przeżywał. Szczególnie, że nawet in vitro nie pomagało =( więc została tylko adopcja. Lata starań badania psychologiczne, przygotowania. O dziecku małym można zapomnieć! Dzieci są - owszem, ale one mają gdzieś mamę, tatę, które je opuszczając nie podpisały żadnych dokumentów... po prostu zniknęły... Po latach starań, złudzenia o małym dziecku się rozprysły. Ale jest z nami duży chłopak, który dostał nową szansę na lepsze życie i spełnianie marzeń. Nie to że rodzice są wybredni... ale każda matka chce przeżywać pierwszy ząbek, usłyszeć pierwsze słowa mama, tata, czy też przeżyć pierwszy dzień w przedszkolu. Nie wiem o co chodzi... przecież tyle dzieci jest porzucanych.... dlaczego nasze państwo pozwala na wychowywanie ich w DD zamiast umożliwić adopcję???

Co do księży, to się nie wypowiadam.
Kiedyś co niedziele chodziłam do kościoła, uczestniczyłam w oratorium, baaa nawet w piątki chodziłam do kościoła na msze dla młodzieży... Ale jak zaczęłam widzieć jak księża postępują to odechciało mi się tego wszystkiego. A szpilkę wbiła moja koleżanka jak zaczęła się zwierzać że spotyka się księdzem i co ona ma dalej robić!!! Matko... myślałam, że ją zatłukę! Teraz chodzę do Kościoła jak czuję wewnątrz siebie że brakuje mi tego. A dodatkowo u nas jest taki piękny kościół, że miło aż tam przychodzić. A nawet ksiądz mówi mądre kazania. Bo niektórzy piep***** trzy po trzy i na kazaniu mówią ile się daje na kościół i na tace itd itp i kto jeszcze nie pomagał w kościele. Szkoda gadać.
I taka jest prawda, Bóg jest wszędzie, a ksiądz to już niestety to zawód.

 

[ewwe]

Tunia, no to się twojemu C rodzinka udała....Brak mi słów na takie zachowania....I w sumie ja na Waszym miejscu cieszyłabym się ze świat spędzanych tylko we trójkę ....tak mi się ostatnio marzą właśnie takie zawiewające nudą wręcz święta tylko z mężem i syneczkiem

Sunflower &&&&& na pewno wszystko jest ok, ale i tak szacun dla lekarza, że nie wymądrzał się przez telefon tylko kazał przyjechać

Temat kościoła, księży i całej tej szopki pozwolę sobie przemilczeć.

 

[ewa86]

Ewo, poruszyłaś bardzo dobry temat. pracowałaś to wiesz że dzieci w domach dziecka nie mają uregulowanego statusu prawnego. U mnie w rodzinie "staraliśmy" o adopcje. Każdy to przeżywał. Szczególnie, że nawet in vitro nie pomagało =( więc została tylko adopcja. Lata starań badania psychologiczne, przygotowania. O dziecku małym można zapomnieć! Dzieci są - owszem, ale one mają gdzieś mamę, tatę, które je opuszczając nie podpisały żadnych dokumentów... po prostu zniknęły... Po latach starań, złudzenia o małym dziecku się rozprysły. Ale jest z nami duży chłopak, który dostał nową szansę na lepsze życie i spełnianie marzeń. Nie to że rodzice są wybredni... ale każda matka chce przeżywać pierwszy ząbek, usłyszeć pierwsze słowa mama, tata, czy też przeżyć pierwszy dzień w przedszkolu. Nie wiem o co chodzi... przecież tyle dzieci jest porzucanych.... dlaczego nasze państwo pozwala na wychowywanie ich w DD zamiast umożliwić adopcję???

Zgadza się - to jest największy problem. W mojej grupie tylko jedna dziewczynka miała szansę na adopcję - reszty rodzice się nie zrzekli. Matki przyjeżdżały raz na rok na godzinę, a dziecko przez to musiało tkwić w domu dziecka.
Serce się krajało jak szliśmy na jakiś publiczny plac zabaw, maluchy stawały przed blokiem i przekrzykiwały się jedno przez drugie, że w tym oknie mieszka ich mama, albo że mama przyjedzie niedługo, bo teraz niestety nie mogła. 3-, 4-latki!
Jedna dziewczynka została adoptowana. Tylko dlatego, że adopcyjni rodzice dotarli do biologicznej matki i jakimś cudem przekonali ją, żeby się zrzekła praw. W dniu, kiedy wyjechała, te niby-maluchy, które niby-nic nie rozumieją, były tak ciche i tak strasznie smutne, że nic się nie dało na to poradzić...

Tyle ludzi zdecydowałoby się na adopcję, gdyby nie te durne procedury...