reklama
Depresja poporodowa

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa dotyka około 10% matek. Kobieta doświadcza jej w ciągu czterech tygodni po porodzie. Warto wiedzieć, że depresja poporodowa nie dotyczy wyłącznie matek, istnieje również depresja poporodowa ojców.

Niestety wielokrotnie się zdarza, że choroba nie jest wykrywana i w konsekwencji ma to traumatyczny wpływ na rodzinę.

Jakie są przyczyny depresji poporodowej?

Za jedną z przyczyn uważa się  obciążenie genetyczne. Jeżeli w twojej rodzinie pojawiła się depresja jesteś w grupie ryzyka. Nie bez znaczenia są również gwałtowne zmiany hormonalne po porodzie. Spada gwałtownie poziom estrogenów i progesteronu, czasami również hormonów tarczycy. Te gwałtowne zaburzenia hormonalne powodują zmiany chemiczne w  mózgu, co może doprowadzić do depresji. Dodatkowym czynnikiem jest stres , który towarzyszy w opiece nad noworodkiem. 

Czynniki sprzyjąjące wystąpieniu depresji poporodowej

  • wcześniejsza skłonność do depresji (niebezpieczeństwo wystąpienia depresji po porodzie zwiększa się wówczas trzykrotnie),
  • życiowe tragedie (śmierć rodzica, utrata poprzedniego dziecka w wyniku przerwania ciąży, poronienia lub urodzenie martwego dziecka),
  • urodzenie wcześniaka, dziecka chorego lub obarczonego wadą,
  • dodatkowe kłopoty życiowe (samotne macierzyństwo, utrata pracy),
  • brak pomocy i wsparcia ze strony rodziny i partnera,
  • bardzo młody wiek matki (niedojrzałość do macierzyństwa),
  • późna ciąża, zwłaszcza u kobiet aktywnych zawodowo,
  • niska samoocena młodej matki

Jakie są objawy depresji poporodowej?

Coś w rodzaju chandry pojawia się zwykle w trzecim, czwartym dniu po porodzie. Kobiety czują się zmęczone, zniechęcone, wydaje im się, że obowiązki je przerastają, bolą je piersi, brzuch. Zazwyczaj jest to stan przejściowy, który ustąpi po kilku dniach, ale może też przejść w długą i męczącą poporodową depresję.

Większość kobiet zaczyna odczuwać pierwsze jej objawy w ciągu miesiąca od narodzin dziecka,  ale czasem mogą się one pojawić nawet w pół roku później.
Kobieta dotknięta depresją czuje, że nie chce jej się żyć. Na nic nie ma siły, nic jej nie cieszy. I to właśnie teraz, gdy - jak się jej wydaje - powinna być szczęśliwa. Jak rozpoznać?

Mimo, że opisuje się pewien klasyczny zespół objawów, każda kobieta może cierpieć na nieco inną odmianę depresji. Zależy to między innymi od jej osobowości wcześniejszych przeżyć, sytuacji rodzinnej, wieku.

Charakterystyczne objawy depresji poporodowej

 

  • ciągle czujesz się bardzo zmęczona, nie możesz w nocy spać, wstajesz skonana, nie odzyskujesz sił nawet po dłuższym wypoczynku;
  • jesteś apatyczna i rozbita;
  • nie masz apetytu lub przeciwnie - objadasz się i czujesz się z tego powodu źle; nic, łącznie z seksem, nie sprawia ci radości;
  • czujesz się niedobrą matką i obsesyjnie martwisz się o zdrowie dziecka;
  • boisz się zostać sama z dzieckiem, bo myślisz, że sobie nie poradzisz;
  • masz lęki, a nawet wpadasz w panikę, jesteś rozdrażniona, nie potrafisz opanować wybuchów złości.
  • towarzyszy ci głęboki smutek, emocjonalne odrętwienia i często płaczesz
  • masz tendencja do wycofania się z relacji z rodziną, przyjaciółmi  i rezygnacji z czynności, które wcześniej uważałaś za przyjemne

Depresja czy baby blues?

Depresję poporodową należy odróżniać od tego, co jest powszechnie nazywane baby blues, które zdarzają się w większości nowych matek. Objawy takie, jak płacz, uczucie smutku, drażliwość, niepokój mają prawo wystąpić po porodzie. W przeciwieństwie do depresji objawy baby blues są najsilniejsze pomiędzy 4-10 dobą po porodzie. Później przemijają.

Jak się leczy depresję poporodową?

Jeśli uczucia smutku i depresji są silne i długotrwałe koniecznie porozmawiaj z lekarzem. Nieleczona depresja może trwać od kilku miesięcy, do kilku lat. Odpowiednie leczenie  pozwoli ci szybciej uporać się z tą chorobą. Lekarz może zaproponować ci różne sposoby leczenia w zależności od twojego stanu, oto niektóre z nich:

Rozmowy i dołączenie do grup wsparcia. Psychoterapia prowadzona przez doświadczonego terapeutę, który nauczy cię, jak można rozwiązywać problemy i radzić sobie z nowymi sytuacjami. Leczenie może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy

Terapia poznawczo- behawioralna -  pomaga  łagodzić depresję i zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotu. Psychoterapia uczy nowych zachowań oraz usuwa utrwalone zachowania., które są niekorzystne dla pacjenta.
    
Ponadto właściwa dieta, ćwiczenia (niektóre kobiety uważają jogę za korzystną), odpoczynek i wsparcie społeczne mogą pomóc .

Podawanie leków

 

Zazwyczaj stosuje się leki przeciwdepresyjne. Leczenie farmakologiczne trwa długo, leki trzeba przyjmować nawet jeszcze przez pół roku po ustąpieniu objawów depresji, by zapobiec jej nawrotom.

Zdarza się, że podawane są także leki hormonalne, gdyż jedną z możliwych przyczyn stanów depresyjnych mogą być zaburzenia poziomu hormonów. Leczenie depresji poporodowej, podobnie jak wielu innych zaburzeń psychicznych, trwa długo, ale w większości przypadków kończy się sukcesem. Należy być cierpliwym i nie tracić nadziei po pierwszych niepowodzeniach.

Ojcowie też mogą mieć depresję poporodową. Prawdopodobnie co 4 młody ojciec przeżywa jakąś formę poporodowej depresji w pierwszych miesiącach po narodzinach dziecka. Pogorszenie nastroju u mężczyzny jest bardziej prawdopodobne, gdy jego partnerka cierpi na depresję.

Ojcowie przeżywający takie załamanie są postawieni w trudnej bardzo sytuacji. Zgodnie z tradycyjnym modelem mają być podporą, na której kobieta może się oprzeć. Starają się więc nie rozmawiać o swych uczuciach i nie okazywać słabości. Ponieważ partnerka sama przechodzi trudny okres, nie jest w stanie pomóc mężczyźnie.

Podobnie jak kobiety, mężczyźni powinni sobie uświadomić, że ich odczucia nie są niczym złym i że trzeba jak najszybciej starać się sobie pomóc.

Ważna uwaga

Pamiętaj! Każdy inaczej radzi sobie ze stresową sytuacją, dlatego nie można twierdzić, że po trudnym porodzie na pewno będziesz miała depresję, lub odwrotnie, że nie powinnaś czuć się tak źle, bo przecież poród był łatwy. Jeśli nie możesz zapomnieć o trudnych chwilach porodu, czujesz, że wciąż jesteś „przybita”, nie lekceważ tego stanu – idź do psychologa.- prośba o pomoc to oznaka mądrości i siły, a nie słabości!

mgr Anna Ciechowicz

Bibliografia:

Adam Bilikiewicz, (red..), (2002). Psychiatria, tom 2. Wrocław,  Wydawnictwo Urban & Partner.
Vademecum Matka i Dziecko (1997). Wydawnictwo Letter Perfect International.

Uważasz, że ten tekst jest wart przeczytania? Poleć go znajomym:

Oceń:

Ładuję...
reklama